ΓΕΓΟΝΟΤΑ

http://diakonosg.wordpress.com/

2010-12-07T13:14:00.000-08:00

http://diakonosg.wordpress.com/

2010-08-11T12:06:00.000-07:00

TΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚHΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 8.8.2010

«Και κρατήσας αυτόν έπνιγεν λέγων απόδος μοι ει τι οφείλεις»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας αποκαλύπτει την σκληρότητα και ασπλαχνία του ανθρώπου εκείνου, ο οποίος δεν είναι άνθρωπος του Θεού, τουτέστι δεν ειναι άνθρωπος της αγάπης, της ευσπλαχνίας, του ελέους.

Η καρδία του σκληρού και άσπλαχνου αυτού ανθρώπου δεν υπακούει στο θείο νόμο, στον νόμο του Θεού Πατρός της χάριτος, της αγάπης και της δικαιοσύνης, αλλά υπακούει στον Σατανά, στον αρχηγό της κακίας, του φθόνου και της μνησικακίας.

Η μνησικακία είναι φοβερή και απαίσια αμαρτία, η οποία αποχωρίζει τον άνθρωπο από την αγκαλιά του Θεού Πατέρα, από το Φως το αληθινό και τον ρίπτει στην αγκαλιά του Σατανά, στο σκοτάδι, στην απώλεια, την καταστροφή.

«Ο μισών τον αδελφόν αυτού, λέγει ο Υψιπέτης ευαγγελιστής της αγάπης Απόστολος Ιωάννης, εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί και ούκ οίδε πού υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού».

Το μίσος ως σκοτάδι, σκοτίζει τον νούν και την καρδιά του ανθρώπου και ο άνθρωπος αυτός περιπατεί ουχί στο φως αλλά στο σκότος, και επόμενο είναι να πέσει και να συντριβεί σε μεγάλους βράχους, σε μεγάλα αμαρτήματα, φθόνο, έχθρα, κακία, ζήλο, μνησικακία.

Το μίσος βλάπτει τον άνθρωπο, ώστε να καταστρέφει και αυτή την σωματική του υγεία και να οδηγείται πρόωρα στον τάφο.

Και δυστυχώς, όπου υπάρχει φθόνος, έχθρα, κακία, ζήλος και φιλονικία εκεί υπάρχει ακαταστασία και κάθε φαύλο πράγμα· «όπου ζήλος και εριθεία, εκεί υπάρχει και ακαταστασία και πάν φαύλον πράγμα».

Ο μνησίκακος άνθρωπος δεν είναι αληθινός χριστιανός, αν και προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις κινείται πολλάκις και προσπαθεί μεν να φαίνεται ωσάν καλός χριστιανός, όμως η καρδία και η ψυχή του πόρρω απέχουν από την αλήθεια.

Τα έργα και οι πράξεις του μνησίκακου ανθρώπου δεν είναι έργα αγάπης προς πάντα άνθρωπο ακόμα και προς τον φίλο του, αλλά είναι έργα μίσους, κακίας, έργα και πράξεις αντίθετες με τις αλήθειες του ευαγγελίου.

Η μνησικακία είναι κακία στυγερή και φοβερή, η οποία φθείρει την ψυχή και το σώμα και απομακρύνει τον άνθρωπο από την χάρη και τις ενέργειες του αγίου Πνεύματος· και όπως το σκουλήκι κατατρώγει το εύρωστο και ωραίο δένδρο, έτσι και ο μνησίκακος πληγώνει και μολύνει την ψυχή του και φθείρει το σώμα του.

Ο Θεός είναι Θεός της αγάπης και απείρως αγαθός και συγχωρεί τα αναρίθμητα και φοβερά αμαρτήματα των ανθρώπων, ακόμα και την σκληρότητα και την μνησικακία, όμως πρέπει και ο άνθρωπος να συγχωρεί και να ξεριζώνει από τη καρδιά του την μνησικακία, λέγει ο Κύριος.

«Εάν μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ ημών αφήσει τα παραπτώματα υμών».

Ο Θεός είναι δίκαιος και εύσπλαχνος και θέλει και τον άνθρωπο, τον οποίο έπλασε κατά την δική του εικόνα, να εξομοιωθεί με Αυτόν, να γίνει δίκαιος, ελεήμων, εύσπλαχνος, άνθρωπος της αγάπης και της συγχώρησης.

Ο Θεός δεν συγχωρεί εκείνον τον άνθρωπο που διακατέχεται από μίσος, κακία, έχθρα, και όχι μόνο δεν συγχωρεί τα παραπτώματά του, αλλά τουναντίον τον τιμωρεί και σ΄αυτόν αλλά και στο άλλο κόσμο.

Δεν υπάρχει φοβερότερη τιμωρία από εκείνη την οποία αισθάνεται ο μνησίκακος. Η ψυχή του δεν βρίσκει ανάπαυση, δεν έχει ησυχία και ειρήνη, άλλα συνεχώς βρίσκεται σε μία αναστάτωση και ομοιάζει ως την τρικυμισμένη θάλασσα.

Ο Θεός της αγάπης, του ελέους και των οικτιρμών απαιτεί από τον άνθρωπο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής να συγχωρεί τον αδελφό του και όχι να επιζητεί το κακό του, την εκδίκηση, την μνησικακία, την εξουδένωση, την καταστροφή του.

Αγαπητοί μου,

Οφείλουμε και εμείς να υπακούσουμε και να συμμορφωθούμε προς το θείο θέλημα και να αποβάλουμε το ρυπαρό μίσος, την εκδίκηση, την μνησικακία από τις καρδιές μας, να αποβάλουμε του μίσους και της έχθρας τον μαύρο χιτώνα και να ενδυθούμε με τον χιτώνα της αγάπης, της ευσπλαχνίας, της επιείκειας, της συγχώρησης.

Δια να μη ακούσουμε και εμείς την ημέρα εκείνη την μεγάλη και φωταυγή το «δούλε πονηρέ, όλο το χρέος εκείνο σου το χάρισα, διότι με παρακάλεσες· δεν έπρεπε και εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, ως και εγώ σε ελέησα;», ας καλλιεργήσουμε την ψυχή μας με τα αιώνια ρήματα του Σωτήρος Χριστού και να προσφέρουμε αγάπη προς τους αδελφούς μας και όχι μνησικακία, έχθρα, μίσος εκδίκηση.

Εάν θέλουμε και ποθούμε το αιώνιο αλλά και επίγειο συμφέρον μας, πρέπει να αποβάλλουμε το μίσος, την κακία, τον φθόνο, την μνησικακία από την ψυχή μας και να δώσουμε αγάπη, αγάπη Χριστού στον σύνδουλό μας, στον αδελφό μας ακόμα και στον εχθρό μας· αυτό απαιτεί από εμάς τους χριστιανούς ο Εναθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού.

Οι ημέρες του δεκαπενταυγούστου, οι ημέρες του καλοκαιρινού Πάσχα είναι ημέρες δια μετάνοια και καθαρισμό της ψυχής μας δια της προσευχής και της εξομολόγησης.

Καιρός, λοιπόν, να προστρέξουμε εν μετανοία στο μυστήριο του λουτρού των δακρύων, στην ιερά εξομολόγηση και εκεί ενώπιοι ενωπίω του Πνευματικού Πατρός να ξετυλίξουμε μετά δακρύων το νήμα των αμαρτιών μας, δια να λάβουμε συγχώρηση παρά του Σωτήρος Χριστού.

Αυτό ζητά από εμάς αυτές τις άγιες ημέρες ο «εν τω όρει το Θαβώρ Μεταμορφωθείς» Κύριος, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Υιός της Παρθένου, της Οποίας την Κοίμηση και την Μετάσταση στους ουρανούς εορτάζουμε, όπως ξένοι από τα μίση, τα πάθη τις κακίες, να προσέλθουμε προ του Αγίου Ποτηρίου - μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης - δια να γίνουμε σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού.

Ας επικαλεστούμε, λοιπόν, αδελφοί μου, τις άγιες αυτές ημέρες την προστασία, την μεσιτεία, την ευλογία της Αειπαρθένου Μαρίας, της Βασίλισσας των ουρανών, και μεταμορφούμενοι και εμείς με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος και φωτιζόμενοι με το Θαβώριο Φως - όπως φωτίστηκαν οι μαθητές του Κυρίου – ας γίνουμε μέτοχοι και κληρονόμοι της αιωνίου Βασιλείας την οποίαν έχει προετοιμάσει προ των αιώνων δια τους πιστούς ο Τριαδικός Θεός. ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 1.8.2010

«Αποκριθείς ο Ιησούς είπεν, ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας καταγράφει την οικτρά ψυχική κατάσταση ενός δυστυχισμένου πατέρα που αγωνιωδώς προσπαθεί να θεραπεύσει το παιδί του από την φοβερά αρρώστια που το βασάνιζε.

Τρέχει από δω και από εκεί, αλλά από πουθενά δεν βλέπει την σωτηρία του παιδιού του. Η αρρώστια του παιδιού αθεράπευτη και η πατρική καρδιά να σπαράζει, όταν έβλεπε το παιδί του πολλές φορές να πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό.

Και ο Παντογνώστης Κύριος στις φωνές του δυστυχισμένου πατέρα, «Κύριε, ελέησε το παιδί μου, διότι σεληνιάζεται και υποφέρει πολύ· πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό», λέγει το: «ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη».

Αγανακτεί ο των όλων Κύριος, διότι ο πατέρας του αρρωστημένου παιδιού δεν είχε πίστη θερμή και αυτός εκπροσωπούσε την «άπιστον και διεστραμμένην γενεάν» των Ιουδαίων, οι οποίοι Ιουδαίοι, αν και καθημερινά έβλεπαν τον Κύριο να ποιεί θαύματα, εν τούτοις δεν πίστευαν σ΄Αυτόν.

Και ο Μέγας Ιατρός της ψυχής και του σώματος, ο οποίος δεν ήλθε να καλέσει δικαίους αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια, ελευθερώνει με την πανσθενή δυναμή Του από τις δαιμονικές ενέργειες το αρρωστημένο παιδί.

Με την θεραπεία του παιδιού ο Κύριος διδάσκει τους μαθητές του αλλά και όλους τους ανθρώπους ότι, η ολιγοπιστία του πατέρα ήταν η αιτία της μη θεραπείας του σεληνιαζομένου παιδιού του από τους μαθητές του Κυρίου και ότι, αν έχουν οι μαθητές Του πίστη θερμή, σαν το σπόρο του σιναπιού, και αρρώστους θα θεραπεύσουν και βουνά ακόμα θα μπορέσουν να μετακινήσουν.

Μήπως η εικόνα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής δεν επαναλαμβάνεται και στις ημέρες μας; Πόσοι από τους σημερινούς χριστιανούς δεν ομοιάζουν με το πατέρα του σεληνιαζομένου παιδιού της σημερινής ευαγγελικής περικοπής και δεν έχουν την θερμή και ζωντανή πίστη, την οποίαν ζητούσε ο Διδάσκαλος από του μαθητές Του;

Δυστυχώς, πολλοί από τους χριστιανούς είναι αρρωστημένοι και σωματικά, αλλά και ψυχικά και εν τούτοις δεν προστρέχουν με θερμή πίστη και ειλικρινή ταπείνωση ενώπιον του Κυρίου και να ζητήσουν την σωματική και ψυχική θεραπεία τους, αλλά μένουν ψυχροί και αδιάφοροι.

Η ψυχρότητα και η αδιαφορία γεννά την απιστία, που είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, αγάπης και αφοσίωσης στον Κύριο ως Σωτήρα του ανθρωπίνου γένους και τέλος, η μη αποδοχή των αληθειών του ευαγγελίου, όπως τις δίδαξε ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού και οι Θεοκήρυκες Απόστολοι.

Η απιστία ομοιάζει με δηλητηριώδες φίδι, που με το δηλητήριό του δεν δηλητηριάζει και βλάπτει μόνο τον άπιστο, αλλά δηλητηριάζει και βλάπτει και τις κοινωνίες των ανθρώπων και δημιουργεί ανθρώπους χωρίς υψηλά και ευγενή αισθήματα, ανθρώπους και κοινωνίες ανθρώπων μοχθηρών διεφθαρμένων, ανθρώπους δούλους της σάρκας και αυτής της πρόσκαιρης ζωής.

Ο άπιστος είναι ηθικά νεκρός και περνά την πρόσκαιρη αυτή ζωή ως ο πλούσιος της ευαγγελικής περικοπής· «καθελώ μοι, λέγει, τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω και ερώ τη ψυχή μου, ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά, αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου».

Και εδώ γεννάται το ερώτημα, ποία είναι τα αίτια της απιστίας των ανθρώπων;

Πρώτον, ο εγωισμός και η υπερηφάνεια. Ο άνθρωπος έχει έμφυτο την αγάπη, αλλά δυστυχώς πολλές φορές σε πολλούς ανθρώπους η αγάπη διαφθείρεται και μετατρέπεται σε άκρατο εγωισμό και υπερηφάνεια και τότε ο άνθρωπος ομοιάζει με τον Φαρισαίο του Ευαγγελίου. Ω! πόσο ολέθριο κακό δια τον άνθρωπο είναι ο εγωισμός.

Μερικοί άνθρωποι κατέστρεψαν τον εαυτό τους με τον εγωισμό τους και την υπερηφάνειά τους, και, θέλοντας να κάμουν περισσότερα από ό,τι τους επέτρεπαν οι δυνάμεις τους, απώλεσαν την ψυχική τους ηρεμία και έφυγαν από τον δρόμο της χάριτος και της σωτηρίας.

Αλλά και η διαφθορά της καρδιάς και η έλλειψη ηθικής μόρφωσης είναι η δεύτερη και η κυριότερη αιτία της απιστίας μερικών ανθρώπων. Οι άνθρωποι αυτοί, δούλοι των παθών, δεν θέλουν να πιστέψουν και να υπακούσουν στην φωνή του Αγίου Θεού και της συνείδησής τους και ζητούν να ελευθερωθούν από τον χρηστό ζυγό των θείων εντολών.

Οι άνθρωποι αυτοί, μωροί και ανόητοι, προσκολλούνται σε έργα διαφθοράς και αμαρτίας, και, το φοβερότερο, αισθάνονται δι΄αυτά ευχαρίστηση, χωρίς να σκέπτονται τις φοβερές συνέπειές, και ότι η αμαρτία γεννά τον θάνατο τον πνευματικό, πού είναι ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό.

Οι άνθρωποι αυτοί, δούλοι της αμαρτίας, έχουν ως σύμμαχό τους την διαφθορά και την απιστία, η οποία εξαφανίζει από την συνείδησή τους τον φόβο του Θεού και συντρίβει τον χρηστό ζυγό του Κυρίου.

Η πίστη στον εν Τριάδι Θεώ είναι η βάση και το θεμέλιο, είναι η αρχή της σωτηρίας, τα δε έργα της πίστης, ήτοι η χριστιανική ζωή, είναι το τέλος και η συμπλήρωση της σωτηρίας του ανθρώπου.

Ο κατ΄εικόνα και ομοίωση άνθρωπος υπό του Θεού Πατρός χωρίς πίστη χριστιανική και ορθόδοξη, δεν έχει δικαίωμα σωτηρίας· «ο πιστεύσας, λέγει, και βαπτισθείς, σωθήσεται», και χωρίς χριστιανικών έργων η πίστη δεν ωφελεί. «Η πίστις άνευ των έργων νεκρά εστί», και, δείξον μοι την πίστιν σου δια των έργων σου και αρκεί ημίν».

Αγαπητοί μου αδελφοί,

ο εγωισμός, η υπερηφάνεια, η διαφθορά και η έλλειψη ηθικής μόρφωσης γεννούν την απιστία, η δε απιστία γεννά τον αιώνιο πνευματικό θάνατο, επομένως πρέπει, τώρα που έχουμε ακόμη καιρό, να εργαστούμε την αρετή και την δικαιοσύνη του Θεού και αυτές οι αρετές παρέχουν την αιώνιο ζωή και ευδαιμονία στον άνθρωπο.

Εάν θέλουμε και επιθυμούμε διακαώς και εμείς να γίνουμε μέτοχοι της αιωνίου ζωής και ευδαιμονίας, πρέπει να εργαζόμαστε το αγαθό και ευάρεστο στον Θεό και να αποφεύγουμε το κακό, την αμαρτία.

Η απομάκρυνση από την αμαρτία, από το κακό είναι η αληθής μετάνοια, «έκκλινον από του κακού και ποίησον αγαθόν, ζήτησον ειρήνην και διώξον αυτήν».

Η πίστη στον Θεό είναι αληθινή σοφία και η αρετή αληθινή επιστήμη, καθώς μας λέγει ορθά και φιλοσοφικά η θεόπνευστη Αγία Γραφή: «ιδού, η θεοσέβεια εστί σοφία, το δε απέχεσθε από των κακών εστίν επιστήμη».

Αδελφοί μου,

Η ηθική καθαριότητα της ψυχής μας θα μας οδηγεί στην αληθινή πίστη, η οποία αυτή και μόνο θα μας οπλίσει κατά των παντοίων σκανδάλων της προσκαίρου αυτής ζωής.

Και έτσι, νικητές δια της θερμής πίστης και των έργων της αγάπης θα γίνουμε γνήσιοι μαθητές του Κυρίου και άξιοι της αιωνίου ζωής και μακαριότητας Αυτού, «παρ Ού πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν εστι, καταβαίνον εκ σου του Πατρός των φώτων». ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 25.7.2010

«ανέβη εις το όρος κατ΄ιδίαν προσεύξασθαι»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας καταγράφει την μεγάλη διδασκαλία του Κυρίου μας περί προσευχής. Ο Κύριος και Θεός μας, «αφού διέλυσε τους όχλους, ανέβηκε μόνος του στο βουνό να προσευχηθεί».

Μεγάλη η δύναμη της προσευχής.

Όπως ο Ζωοδότης Κύριος με ένα λόγο του κόπασε τον αγρίως μαινόμενο άνεμο και έφερε την γαλήνη στην παφλάζουσα θάλασσα της Τιβεριάδος, έτσι και κάθε χριστιανός μπορεί να ηρεμήσει τα κύματα των παθών του με την προσευχή.

Η αναφορά κάθε χριστιανού στόν Υψιστο δια της προσευχής γαληνεύει την ταραγμένη ψυχή του και πλησιάζει τον Πλάστη και Δημιουργό.

Η προσευχή δεν είναι μόνο καθήκον παντός χριστιανού δια να πλησιάσει τον Θεό, αλλά είναι και όπλο ισχυρό κατά της αμαρτίας και του Πονηρού.

Η προσευχή είναι η έκχυσις της ψυχής κάθε χριστιανού ενώπιον του Κυρίου, και, όπως μας λέγει η Αγία Γραφή, η προσευχή είναι η ομιλία του ανθρώπου με τον Άγιο και Παντοδύναμο Θεό. Η προσευχή είναι εντολή του Θεού και επομένως είναι καθήκον επιβεβλημένο κάθε χριστιανού, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν».

Στον Παλαιό νόμο, τον Μωσαϊκό, αλλά και όλως ιδιαιτέρως στο Νέο νόμο, στο νόμο της χάριτος και της σωτηρία του ανθρωπίνου γένους καταγράφεται η ανάγκη της προσευχής δια κάθε θεοσεβή άνθρωπο.

Διά της προσευχής φωτίζεται η διάνοια του ανθρώπου στην κατανόηση των θείων της πίστης μυστηρίων, καθαρίζεται η καρδιά από τον κονιορτό των παθών και ενισχύεται η θέληση του προσευχομένου στην υποταγή του θείου θελήματος.

Ο προσευχόμενος εν πίστει και αληθεία γίνεται νέος άνθρωπος, αισθάνεται ηθική δύναμη και πνευματική χαρά και αγαλλίαση, και ανάλαφρος ανέρχεται πάνω από την ύλη του ματαίου τούτου κόσμου και πληρούται η καρδία του από θεία έλλαμψη.

Διά της προσευχής ο άνθρωπος γίνεται ήρεμος, αλλά και πανίσχυρος, και, οπλιζόμενος δια της χάριτος τού Παναγίου Πνεύματος, αναπτύσσεται και αυξάνει κατά Χριστόν, καρποφορεί και τελειούται «εις άνδρα τέλειον της χάριτος του Θεού».

Η προσευχή είναι ωφέλιμος και καρποφόρα, όταν γίνεται όχι κατά τύπο και τρόπο Φαρισαϊκό, αλλά εν πίστει, εν αγάπη, εν αληθεία και εν ταπεινώσει πολλή· τότε πραγματικά εισακούεται παρά του Πανοικτίρμονα Θεού η προσευχή του ταπεινού τη καρδία.

Η αληθινή προσευχή δεν είναι πάταγος λέξεων, δεν είναι ξηρά και άγονος, αλλά αγάπη και πεποίθηση και υποταγή στο θείο θέλημα· «πάντα όσα αν αιτήσητε εν τη προσευχή, πιστεύοντες λήψεσθε».

Η προσευχή είναι καθήκον κάθε χριστιανού, καθήκον απαραίτητο προς ηθική ανύψωση και πνευματική αναγέννηση και μέσο προς απόλαυση πολλών και μεγάλων της παρούσης ζωής αγαθών αλλά και της μελλούσης μακαριότητας.

Αυτός ο αναμάρτητος Κύριος προσευχήθηκε «κατ΄ιδίαν», ανέβηκε μόνος Του στο βουνό να προσευχηθεί, αλλά και δημοσίως ανέβαινε στο Ιερό την ώρα της προσευχής, και, τέλος, προ του Φρικτού θανάτου Του εισήλθε στον κήπο της Γεθσημανή και εκεί προσευχήθηκε τρεις στον Πατέρα Του με τούτα τα λόγια: «Πατέρα μου, αν δεν μπορώ να αποφύγω αυτό το ποτήρι αλλά πρέπει να το πιώ, άς γίνει το θέλημά Σου».

Και οι θεοκήρυκες Απόστολοι και οι πρώτοι των πρώτων χριστιανών με την αδιάλειπτο προσευχή τους έγιναν ισχυροί στους κόπους της αρετής· «ούτοι πάντες ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει».

Αλλά, και η χωρεία πάντων των αγίων της Εκκλησίας, Προφήτες και Μάρτυρες, Όσιοι, Ιεράρχες και δίκαιοι, οι «τον αγώνα τελέσαντες και την πίστιν τηρήσαντες», δια της αδιάλειπτου προσευχής τους έτυχαν παρά του αθλοθέτη Χριστού να στεφανωθούν με το αμαράντινο της δόξης στεφάνι.

Αδελφοί μου αγαπητοί,

Η Εκκλησία μας σήμερα εορτάζει την κοίμηση της θεομήτορος Άννης, της Μητρός της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία Αγία Μητέρα με την αδιάλειπτο προσευχή της αξιώθηκε να λύσει τα δεσμά της ατεκνίας και να φέρει στο κόσμο καρπό ευκλεή, την Θεόπαιδα Μαρία, την Αγνή.

Ας προσευχόμαστε, λοιπόν, και εμείς αδελφοί εκτενώς, με πίστη και αγάπη και συντριβή καρδίας προς τον ουράνιο Πατέρα μας, και Εκείνος, «ο ετάζων καρδίας και νεφρούς και τα βάθη των ανθρώπων γινώσκων», θα πληρώσει την καρδία μας και θα μας χαρίσει, δια της χάριτος του Παναγίου Πνεύματός Του, τα επίγεια και ουράνια αγαθά Του. ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 18.7.2010

«Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο των όλων Κύριος, ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού δεν ήλθε να καταλύσει τον Παλαιό Νόμο, τον Νόμο πού έδωκε ο Θεός Πατέρας μας στον Μωυσή επάνω στο Θεοβάδιστο όρος του Σινά, αλλά ήλθε με δική του συγκατάβαση να τον «πληρώσει», να τον τελειοποιήσει: «Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον Νόμο ή τους Προφήτας, ούκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι».

Μ’ αυτά τα αδιάψευστα Θεία λόγια προς τους μαθητές του ο Κύριος διατρανώνει τον σκοπό της εν τω κόσμω παρουσίας του και συνάμα αποκαλύπτει το μέγα και σωτήριο έργο του, το οποίο καταγράφεται στο Άγιο Ευαγγέλιο.

Το Ευαγγέλιο, ο λόγος του Ιησού Χριστού, χθές και σήμερα, το αυτό και στους αιώνες, δεν επιδέχεται καμία μα καμία προσθαφαίρεση, «ιώτα έν ή μία κεραία ου μή παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται». Ο Νόμος της Χάριτος, ο Νόμος του Ιησού Χριστού, πού είναι φώς, ζωή και αλήθεια δεν δέχεται ουδεμία τροπή, ουδεμία αλλοίωση, διότι η χάρις και η αλήθεια δια Ιησού Χριστού εγένετο.

Αυτή η χάρις, αυτή η αλήθεια, αυτό το φώς μεταλαμπαδεύτηκε εν Αγίω Πνεύματι στους Αγίους και Θεοκηρύκους Αποστόλους και δι΄ αυτών στον άνθρωπο της κάθε εποχής, ο οποίος πλάστηκε παρά του Θεού Πατρός των Φώτων «βραχύ τι παρά αγγέλους δόξη και τιμή εστεφανωμένος», να είναι τηρητής του νόμου της Χάριτος αλλά και συγχρόνως να εφαρμόζει, προς ίδιον όφελος της ψυχής του, τα του Ευαγγελίου Θεία διδάγματα.

Δυστυχώς, όμως, κατά καιρούς πολλοί άνθρωποι νόμισαν ότι είναι σοφοί και επεχείρησαν να αντιτάξουν διηγήσεις ξένες προς την Ευαγγελική αλήθεια, ξένες προς τα όσα ωραία, όσα αληθή, όσα σεμνά παρέδωκαν οι Άγιοι Απόστολοι.

Αυτές τις κακόδοξες διδασκαλίες έρχεται η Αγία του Χριστού Εκκλησία, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική με τους Αγίους Πατέρες των επτά Οικουμενικών Συνόδων, εν Αγίω Πνεύματι, να αναιρέση και να καθορίσει μια για πάντα την καθαρή και Ουράνιο διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και των Θεοκηρύκων Αποστόλων.

Η Χριστιανική Θρησκεία του Γλυκυτάτου Ιησού, η Θρησκεία της αγάπης και της απολύτρωσης, πολεμήθηκε δεινώς και υπούλως από σχίσματα, αιρέσεις και τις κακοδοξίες, οι οποίες διεστρέβλωναν την αλήθεια και προσπάθησαν να διαφθείρουν ακόμη και αυτό το Θεανδρικό πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού.

Και όμως, «και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν» την Εκκλησία του Χριστού. Η Εκκλησία του Εσφαγμένου Αρνίου της Αποκαλύψεως, η Εκκλησία του Ιησού Χριστού πάντοτε πολεμουμένη νικούσε.

Αλλά, μήπως και σήμερα η Εκκλησία του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού δεν πολεμείται υπό των διαφόρων συγχρόνων αιρέσεων που, δυστυχώς, με τις ποικίλες ανθρώπινες θεωρίες τους προσπαθούν να σαγηνεύσουν ψυχάς χριστιανών και να τους οδηγήσουν στην απώλεια και την καταστροφή, και τελικά στην απομάκρυνση από την αγκαλιά του Πλάστη και Δημιουργού;

Οι Άγιοι Πατέρες, τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου, τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου, οι πολύφωτοι αστέρες του νοητού της Εκκλησίας στερεώματος με λόγια και έργα αγωνίστηκαν και νίκησαν τους βαρείς λύκους, τους ασεβείς του Πνεύματος περιφρονητές. Με τις αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων ανέπτυξαν και καθιέρωσαν τα δόγματα της αληθούς Πίστης και περιχαράκωσαν την Εκκλησία και απομάκρυναν τους βαρείς και λυσώδεις λύκους: Άρειο, Μακεδόνιο, Νεστόριο και την αυτών χορεία, οι οποίοι με ένδυμα προβάτου ζητούσαν να κατασπαράξουν τα λογικά της Ποίμνης του Χριστού πρόβατα.

«Η Σοφία ωκοδόμησε εαυτή οίκον και υπήρεισε στύλους επτά».

Οι μεγαλώνυμοι της Εκκλησίας Πατέρες ως ποταμοί καλλίρροοι πότισαν το αγλαόκαρπο δένδρο, την Εκκλησία του Χριστού, με την σοφία και την διδασκαλία τους και απέδειξαν θεοπνεύστως την αλήθεια, το φώς, την ζωή.

Η Αγία Εκκλησία, σήμερα, από περάτων έως περάτων της Οικουμένης τιμά και γεραίρει την μνήμη των Αγίων Πατέρων και προβάλει αυτούς προς μίμηση.

Κάθε χριστιανός οφείλει, λοιπόν, να αγωνίζεται υπέρ της αληθείας και να λάμπει ως φώς κατά την αρετή: «υμείς εστέ το φώς του κόσμου». «Σείς», λέγει ο Κύριος στους μαθητές του, «είστε το φώς του κόσμου», το φώς των εν σκότει και σκιά καθημένων.

Ο Χριστιανός φωτιζόμενος με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος γίνεται δοχείο της Χάριτος Αυτού και περιχαρακωμένος με την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, δυναμώνει στην πίστη και την κατά Χριστό ζωή και τελειοποιείται σ’ άνδρα τέλειο εντός της Εκκλησίας, της μοναδικής πηγής σωτηρίας.

Ο αληθινός Χριστιανός οφείλει να είναι το «φως του κόσμου - το άλας της γής», και, όπως ο λύχνος φωτίζει και το αλάτι συντηρεί τις υλικές τροφές, έτσι και ο Χριστιανός πρέπει να φωτίζει με την αγία του ζωή και να συντηρείται πνευματικά με τον Ουράνιο Άρτο, την τροφή του παντός κόσμου, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ο οποίος εκουσίως έγινε Θύμα και Θύτης από αγάπη προς το άνθρωπο, τον άνθρωπο της κάθε εποχής.

Ας πράττουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, και εμείς έργα αγάπης, έργα δικαιοσύνης, ως έπραξε στη ζωή της και η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία και ας λάμπουμε από το Φώς της Ζωής, τον Κύριο της Δόξης Χριστό βρισκόμενοι, έτσι, μακριά από κάθε αιρετική διδασκαλία, η οποία μας απομακρύνει από την Εκκλησία του Θεανθρώπου Ιησού, την οποία δια την δική μας σωτηρία ίδρυσε επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου Του, όταν άπλωσε τα χέρια Του διά να ενώσει τα διεστώτα, να ενώσει Θεό και άνθρωπο. ΑΜΗΝ.

Ο Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 11.7.2010

«Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο των όλων Κύριος και Θεός του παντός λέγει στους δυστυχισμένους και πονεμένους τυφλούς της σημερινής ευαγγελικής περικοπής: «σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει αυτό που ζητάτε από εμέ», και, ω του θαύματος! άνοιξαν τα μάτια τους.

Όμως, ο φθόνος, η κακία, και προπάντων η συκοφαντία πλημμυρίζει τις σκληρές καρδιές των Φαρισαίων, οι οποίοι δεν χαίρονται, όπως χάρηκαν οι συμπατριώτες τους δια τα όσα είδαν, αλλά και με το δεύτερο θαύμα, του βωβού δαιμονισμένου, υπό του Κυρίου λέγουν ότι «στο όνομα του άρχοντα των δαιμονίων εκβάλει τα δαιμόνια».

Η συκοφαντία και ο φθόνος στο έπακρο της αυστηρής συνείδησης των Φαρισαίων. Ω! πόσο τυφλώνουν τον άνθρωπο η συκοφαντία και ο φθόνος, ω! πόσο επισκιάζει το μίσος. Το μίσος διαβάλλει τις καλές και ωραίες πράξεις και συκοφαντεί το έργο, το οποίο εκουσίως ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Θεάνθρωπος Ιησούς, το έργο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.

Η συκοφαντία δια του ψεύδους γεννά εγκλήματα και παραπτώματα ανύπαρκτα, με σκοπό να δυσφημήσουν και να προξενήσουν ηθική αλλά και υλική βλάβη στον πλησίον, αλλά διαστρέφει και αυτές τις φανερές ενάρετες πράξεις.

Η αμαρτία αυτή είναι φοβερή, θωρείται και είναι αμάρτημα θανάσιμο, το οποίο φέρνει την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, και πρώτος αρχηγός της αμαρτίας αυτής είναι ο Σατανάς, ο πατέρας της συκοφαντίας και του ψεύδους.

Ο Σατανάς συκοφάντησε το έργο του Θεού στον πρώτο άνθρωπο και διέστρεψε τους θείους λόγους Του και οδήγησε τους πρωτοπλάστους στο σκότος και την αμαρτία, στην έξοδό τους από τον Παράδεισο, από τον κήπο της Εδέμ, με όλα τα συνεπακόλουθα που γνώρισε και γνωρίζει από τότε ο άνθρωπος.

Ο Θεός διέταξε να μη φάγει ο άνθρωπος εκ του καρπού του δένδρου «του γινώσκειν καλόν και πονηρόν», διότι θα αποθάνη· αλλά ο Σατανάς, ο άγγελος του ψεύδους και της συκοφαντίας, διαστρέφει τους λόγους τούτους, διαβάλλει το έργο του Θεού και πανούργως λέγει ότι, «τουναντίον, εάν φάτε εκ του καρπού τούτου θα γίνεται και εσείς όμοιοι τω Θεώ».

«Και είπεν ο όφις τη γυναικί, ου θανάτω αποθανείσθε. Ήδη γάρ ο Θεός ότι, ήν αν ημέρα φάγητε απ΄αυτού, διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί και έσεσθε ως Θεοί».

Ο Απόστολος Παύλος λέγει προς τους Κορινθίους ότι ο Σατανάς παρουσιάζεται ως άγγελος φωτός· δια να γίνει πιστευτός στην πρώτη γυναίκα, συκοφαντεί και κακολογεί και έτσι κατορθώνει την πτώση της.

Έτσι ακριβώς και ο συκοφάντης, ο ψεύτης, ο φθονερός, ο κακός άνθρωπος διαβάλλει τις καλές και ωραίες πράξεις του ανθρώπου, κατηγορεί τους αθώους και ενάρετους και δημιουργεί μίση, κακίες, εχθρότητες μεταξύ των ανθρώπων. «Ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλλει κακά», λέγει ο Κύριος.

Και παρουσιάζεται πολλές φορές ο συκοφάντης ως προστάτης του νόμου και της κοινωνίας ή και της Εκκλησίας, και του Θεού ζηλωτής, οσάκις πρόκειται να χύσει το δηλητήριό του, το δηλητήριο της κακίας, της συκοφαντίας, του ψεύδους της απάτης.

Βεβαίως, ο συκοφάντης δεν μπορεί να κατηγορεί απλώς και ως έτυχε, διότι αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί η κακή και μοχθηρή ψυχή του και δια το λόγο αυτό βρίσκει προφάσεις και αιτίες από τις οποίες και καλύπτεται. Όπως ακριβώς και οι Φαρισαίοι στην σημερινή ευαγγελική περικοπή. Έλεγαν δια τον Κύριο ότι «εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια».

Ο συκοφάντης πάντοτε υποκρίνεται, ως ο Φαρισαίος, με τέχνη σατανική δια να γίνει πιστευτός, και πάντοτε συκοφαντεί εν κρυπτώ και εν απουσία των συκοφαντουμένων, δια να μη μπορούν αυτοί να δικαιολογηθούν και να φανεί η αλήθεια από το ψεύδος.

Η άνανδρος και ύπουλη και ευτελής αυτή αμαρτία της συκοφαντίας είναι μισητή στο Θεό και στους ανθρώπους και είναι κακία, η οποία είναι αποτέλεσμα και καρπός του εγωισμού, του φθόνου και της μοχθηρίας. Δια τούτο ο Θεός της δικαιοσύνης «τον καταλαλούντα λάθρα τον πλησίον» τιμωρεί στην αιώνιο κόλαση, εάν δεν μετανοήσει ειλικρινά και δεν αποβάλει από μέσα του τον εγωισμό, την κακία.

Η συκοφαντία είναι κακία φοβερά και απαίσια, διότι φέρει έριδες και μάχες και ρίπτει φωτιά στις κοινωνίες. Ο συκοφάντης δεν είναι αληθινός χριστιανός, διότι μέσα του δεν έχει αγάπη - η οποία αγάπη δεν βλάπτει αλλά ωφελεί, δεν συκοφαντεί αλλά καλύπτει τα ελαττώματα του αδελφού, δεν κατακρίνει αλλά συμπαθεί δεν «χαίρει επί τη αδικία, αλλά συγχαίρει επί τη αληθεία».

Πόσοι και από εμάς τους χριστιανούς, κινούμενοι από φθόνο, κακολογούμε και συκοφαντούμε τους αδελφούς μας; Πόσοι από εμάς τους χριστιανούς κακόβουλα διαβάλουμε τις καλές και χριστιανικές πράξεις των αδελφών μας και ρίπτουμε τα φοβερά και δηλητηριώδη βέλη της κακίας μας κατά των εναρέτων ανθρώπων, ως οι Φαρισαίοι κατά του Κυρίου στην σημερινή ευαγγελική περικοπή;

Η γλώσσα μας πρέπει να χαλιναγωγείται υπό του ηθικού νόμου και να μη την αφήνουμε ελεύθερη να κατακρίνει, να συκοφαντεί, να ψεύδεται, και ενώ είναι το ωραιότερο δώρου του Θεού στον άνθρωπο να αποβαίνει αιτία καταστροφής, και κόλασης και τιμωρίας.

Αδελφοί μου αγαπητοί,

εάν εμείς θέλουμε να είμαστε πραγματικοί χριστιανοί, όχι στην ταυτότητα αλλά στην πράξη, πρέπει ο λόγος μας να είναι αλήθεια, να προσφέρει αγάπη προς πάντα άνθρωπο, χωρίς διάκριση· και τότε ο Θεός της αγάπης του ελέους και των οικτιρμών, θα μας ανταμείψει πλουσίως την ημέρα εκείνη την μεγάλη και φωταυγή.

Ας ακούσουμε, λοιπόν, τον απόστολο Παύλο να μας λέγει: «Το λοιπόν αδελφοί, όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, εί τις αρετή και εί τις έπαινος, ταύτα λογίζεσθε, και ο Θεός της ειρήνης έσται μεθ΄ υμών». ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ) 4.7.2010

«Θάρσει, τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο Κύριός μας ήλθεν στον κόσμο από άπειρο αγάπη προς τον άνθρωπο και έπαθε επάνω στον Σταυρό Του, κυρίως δια να σώσει τον άνθρωπο από τα ψυχικά τραύματα, όμως - πλήρης αγάπης ελέους και οικτιρμών - δεν ήταν αδιάφορος και δια τα σωματικά τραύματα του ανθρώπου.

Η αγάπη και το άπειρο έλεος του Κυρίου καταγράφεται από τον ευαγγελιστή Ματθαίο στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, όταν συγγενείς και φίλοι οδηγούν τον παράλυτο της Καπερναούμ στο Μέγα Ιατρό της Ψυχής και του σώματος.

Και εκείνος, ο των όλων Κύριος, βλέποντας την υπομονή και επιμονή, και μάλιστα όλως ιδιαιτέρως την πίστη των τραυματιοφορέων της αγάπης λέγει στον πονεμένο και συνάμα δυστυχισμένο άνθρωπο: «έχε θάρρος, παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου» και συγχρόνως, αφού είδε την μνησικακία των Γραμματέων του Νόμου, λέγει και πάλιν στον παράλυτο: «σήκω επάνω και περπάτει».

Και, ω του θαύματος! ο παραλυτικός σηκώθηκε από το κρεβάτι του πόνου και από το στρώμα των κακώσεων, και υγιής πλέον έρχεται στο σπίτι του, ενώ με τα χείλη του δοξολογεί τον Κύριο, που του χάρισε την διπλή υγεία και στην ψυχή και στου σώμα.

Δυστυχώς, πόσοι και πόσοι και σήμερα άνθρωποι, σ΄αυτή την εποχή που ζούμε, δεν φέρουν σωματικά και ψυχικά τραύματα, τα οποία δυστυχώς δημιουργούν ποικίλα προβλήματα και πολλάκις δισεπίλυτα.

Το γεγονός τούτο καταγράφεται και στις μέρες μας, διότι οι άνθρωποι ζουν μακριά από την πηγή της σωτηρίας τους, ζουν μακριά και αποκομμένοι από τον Μέγα Ιατρό της ψυχής και του σώματος.

Ο λεγόμενος νεότερος πολιτισμός, ο πολιτισμός της άρνησης, της απιστίας, της απομάκρυνσης από την αγάπη του Θεού Πατρός δημιουργεί πλείστα όσα σωματικά και ψυχικά τραύματα.

Αναρίθμητοι είναι οι ύπουλοι εχθροί που καταδυναστεύουν το ανθρώπινο σώμα και το οδηγούν στην απώλεια την καταστροφή, στον θάνατο τον σωματικό, πού είναι ο χωρισμός του σώματος από την ψυχή.

Φθόνοι, κακίες, μίση καταχρήσεις, πολυφαγία, πολυποσία, αλλά και ασέλγεια, όλα αυτά δηλητηριάζουν το σώμα του ανθρώπου με αποτέλεσμα να πονά και να οδύρεται και πολλάκις να δαπανά και μεγάλα χρηματικά ποσά νομίζοντας ότι θα βρεί την υγεία του.

Όμως, εάν πραγματικά ο άνθρωπος αγαπά και θέλει να είναι σωματικά υγιής, οφείλει να ακολουθήσει, θα λέγαμε σήμερα, τις συνταγές της υγιούς πνευματικής διατροφής, να ακολουθήσει με άλλα λόγια τις διδασκαλίες της αμωμήτου πίστης μας, να ακολουθήσει εκείνες τις συνταγές που καταγράφουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, Αυτοί οι τραυματιοφορείς της αγάπης Χριστού, και να μη λέγει ότι οι νηστείες είναι μόνο δια τους κληρικούς και μοναχούς.

Η νηστεία και μάλιστα η αποχή από τις δηλητηριώδεις τροφές συμβάλλει τα μέγιστα στην ευεξία και υγεία του ανθρωπίνου σώματος και κατά συνέπεια και στην υγεία της ψυχής.

Ο άνθρωπος πολύ περισσότερο οφείλει να φροντίζει δια την υγεία της ψυχής του, η οποία υπερέχει της σωματικής υγείας. Δεν πρέπει να γίνεται μάλιστα πολλάκις και σύγκρισις αυτής καθ΄ εαυτής της μεγάλης διαφοράς, διότι η νόσος της ψυχής είναι η αμαρτία, «κακό που αρρωστία ψυχής» λέγει ο Μέγας Βασίλειος, τα δε «οψώνια της αμαρτίας θάνατος εστί».

Ο αμαρτωλός άνθρωπος παραλύει όχι μόνο σωματικά αλλά και ηθικά. Οι σωματικές και ηθικές του δυνάμεις αδυνατούν και ομοιάζει ο άνθρωπος αυτός με τον παράλυτο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, τον «επί κλίνης βεβλημένον».

Υπάρχουν βεβαίως και ασθένειες τις οποίες η επιστήμη δεν μπορεί, δυστυχώς ακόμα και σήμερα παρά την αλματώδη πρόοδο, να βρεί τα μέσα της θεραπείας και ο άνθρωπος πονά επάνω στο κρεβάτι, ως άλλος παράλυτος του ευαγγελίου.

Όμως καμία μα καμία ασθένεια ψυχική όσον και αν είναι βαριά παραμένει αθεράπευτος, διότι ο ιατρός της ψυχής είναι αυτός ο Ιησούς, ο Μόνος αληθινός Θεός.

Όπως το φώς του ηλίου ζωογονεί και επικρατεί παντού, έτσι και η ψυχή του χριστιανού φωτιζόμενη από το αληθινό φώς αγιάζεται, τελειοποιείται και διαχέεται από την θεία αίγλη και την χάρη του Αγίου Πνεύματος και τότε ο χριστιανός άνθρωπος φωτίζεται από το Θαβώριο φως.

Ο Κύριός μας θεράπευσε τον παράλυτο της Καπερναούμ σωματικά και ψυχικά, διότι είδε την πηγαία και αυθόρμητη πίστη, την υπομονή, την καρτερία, τόσο του παράλυτου όσο και εκείνων των ανθρώπων της αγάπης που αψήφησαν κόπους και θυσίες προκειμένου να οδηγήσουν αυτόν κοντά στο Χριστό.

Ο Ιησούς Χριστός και σήμερα θεραπεύει τις σωματικές και ψυχικές μας ασθένειες, αρκεί να τον πιστέψουμε και να τον πλησιάσουμε με μετάνοια ειλικρινή και τότε ας ζητήσουμε ταπεινά το έλεός Του, την ευσπλαχνία Του, την χάρη και την ευλογία Του.

Και Εκείνος ο Οποίος ήλθε να σώσει τον άνθρωπο από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, θα μας ελευθερώσει από τα σωματικά τραύματα, αλλά πολύ περισσότερο από τα τραύματα της ψυχής μας και καθαρούς θα μας εισαγάγει στην ουράνιο βασιλεία του Πατρός Του και δικού μας Πατέρα.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ας ζητήσουμε, λοιπόν, ταπεινώς και εμείς την βοήθεια του Σωτήρος Χριστού εργαζόμενοι υπέρ της σωτηρίας της ψυχής μας, τώρα που ακόμα υπάρχει χρόνος μετανοίας.

Τραυματιοφορείς της αγάπης υπάρχουν και για μας σήμερα, αυτοί δεν είναι άλλοι από τους πνευματικούς της Εκκλησίας μας. Ας τους πλησιάσουμε δια να ακούσουμε και εμείς όπως άκουσε ο παράλυτος του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος το: «θάρσει τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου», και, «εγερθείς άρον σου την κλίνην και ύπαγε εις τον οίκον σου». ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 27.6.2010

«Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησε»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρεται στην θεραπεία των δύο δαιμονιζομένων Γαδαρηνών από τον Κύριο της Δόξης Χριστό.

Ο των όλων Κύριος και Βασιλεύς των ουρανών ήλθε αυτεπάγγελτος εξ ουρανού δια να αποδώσει σε ένα έκαστο το δίκαιο και να καταργήσει το βασίλειο και την δύναμη του Διαβόλου και των Αγγέλων αυτού.

Ήλθε στην γή ως άνθρωπος, ο απαθείς την θεότητα, πλήρης αγάπης, αγαθότητας, δικαιοσύνης, φιλανθρωπίας, οικτιρμών και ελέους δια να σχίσει το χειρόγραφο των αμαρτιών του ανθρωπίνου γένους και να διαγράψει την έχθρα μεταξύ του Θεού και ανθρώπων.

Δανείστηκε την ανθρώπινη σάρκα ο Δίκαιος Θεός με μοναδικό σκοπό να την αγιάσει και να την ελευθερώσει από το σκοτάδι, την πλάνη, το ψεύδος, την κακία και να την επαναφέρει στην αρχαία μακαριότητα, ήτοι στην αγκαλιά ξανά του Θεού Πατέρα.

Έκλινε ουρανούς και ήλθε στην γή ο απαθής την θεότητα, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, γεννηθείς υπό της αειπαρθένου Μαρίας δια να φωτίσει με το αΐδιο φώς Του τους εν σκότει και σκιά καθημένους και να αποδώσει σ΄ ένα έκαστο κατά τα έργα αυτού.

Ο Κύριος των κυριευόντων και Βασιλεύς των βασιλευόντων, πλήρης αγάπης και αγαθότητας, είναι δίκαιος και αποδίδει δικαιοσύνη, αγιασμό και απολύτρωση σ΄εκείνους που τον πιστεύουν, αλλά όμως θα τιμωρήσει και τους αποστάτες δαίμονες.

Οι δαίμονες το γνωρίζουν αυτό και δια τον λόγο αυτό βλέπουμε στην ευαγγελική περικοπή να ταράσσονται, να φοβούνται την παρουσία του Κυρίου: «ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;», ήλθες εδώ πρόωρα δια να μας βασανίσεις;

Ο αρχηγός της κακίας, της πονηρίας, της απάτης, του ψεύδους και της παρανομίας φοβάται την τιμωρία, φοβάται ότι με την παρουσία του Κυρίου θα χάσει την δύναμή του, θα χάσει την εξουσία του, θα φανεί γυμνός σε εκείνους που τους ώθησε να βόσκουν, παρά την απαγόρευση του Μωσαϊκού νόμου χοίρους.

Και ενώ ο Κύριος ελευθερώνει από τα δεσμά του διαβόλου τους δύο δαιμονιζομένους, επιτρέπει όμως στους δαίμονες να εισέλθουν στο κοπάδι των χοίρων, το οποίο έβοσκε εκεί πλησίον· και ολόκληρο το κοπάδι έπεσε στην θάλασσα, και « απέθανον εν τοις ύδασι».

Η παρανομία γεννά την αμαρτία, την οποία αμαρτία τιμωρεί ο Δίκαιος Θεός: «Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησε», μας λέγει ο προφητάναξ Δαβίδ. Την παρανομία δεν την ευλογεί ο Θεός. Ο Θεός θέλει το πλάσμα Του, τον κατ΄ εικόνα Του πλασθέντα άνθρωπο, να πράττει το έννομο, το δίκαιο, το αγαθό, το αληθινό και να φθάσει έτσι στο καθ΄ ομοίωση.

Πολλοί άνθρωποι πολλές φορές μιμούνται τους βοσκούς των χοίρων της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, και επιζητούν με κάθε δόλιο τρόπο το άνομο κέρδος, ζητούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερα υλικά αγαθά - όχι με την δικαιοσύνη και την έντιμο εργασία, αλλά με την αδικία και την παρανομία.

Δυστυχώς, η ακόρεστος δίψα του πλούτου διακατέχει πολλούς από τους ανθρώπους και στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη αυτή εποχή και αγωνίζονται και τρέχουν και ταράσσονται δια να αυξήσουν την περιουσία τους με αθέμιτα μέσα και τρόπους δολίους.

Το ψέμα, η απάτη, ο δόλος, η κλεψιά και η μη νόμιμη συνδιαλλαγή είναι μέσα που πολλάκις χρησιμοποιούν οι άνθρωποι αυτοί προς ίδιον όφελος, πολλάκις μάλιστα πατούν και επί πτωμάτων, μόνο και μόνο να επιτύχουν και να εξασφαλίσουν πιο πολλά πρόσκαιρα αγαθά.

Οι άνθρωποι αυτοί στην ζάλη και παραζάλη του αθέμιτου, άνομου και άδικου κέρδους, και της απόκτησης όλο και περισσοτέρων αγαθών ξεχνούν εκείνο που λέγει ο Κύριός μας στον άφρονα πλούσιο: «Άφρων, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, ά δε ητοίμασας τίνι έσται; ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ και μη εις Θεόν πλουτών».

Η ευτυχία του ανθρώπου δεν εξαρτάται από το πλήθος των υλικών αγαθών, και μάλιστα όταν αυτά προέρχονται από δόλια μέσα, από παράνομες συνδιαλλαγές. Την αλήθεια αυτή την συναισθάνεται καλύτερα ο άνθρωπος όσο πνευματικώτερος γίνεται· τότε αντιλαμβάνεται που βρίσκεται η αληθινή χαρά και απόλαυση.

Ω! πόσο μάταια και ψευδή αναλογίζεται είναι τα αγαθά του κόσμου τούτου. Προτιμότερο είναι να έχει κανείς ολίγα αγαθά, τα οποία να προέρχονται από κόπο και ιδρώτα, παρά να έχει πολλά αγαθά και τα οποία να προέρχονται από παρανομία, απληστία, φθόνο, ψεύδος, αδικία, συκοφαντία, απάτη.

Εκείνος ο άνθρωπος που με κόπο και ιδρώτα κερδίζει τα αγαθά του είναι ευτυχής, είναι αυτάρκης, είναι ολιγαρκής. Αυτά μπορεί να μην είναι πολλά, είναι όμως νόμιμα ασφαλή και μόνιμα, και προπάντων είναι ευλογημένα από τον Θεό.

Ο άνθρωπος αυτός απολαμβάνει τα αγαθά του με χαρά και αγαλλίαση, και χαίρεται ότι αυτά είναι δικά του, ότι είναι έργα των χειρών του, και τα οποία απέκτησε με νόμιμα και αληθινά μέσα, χωρίς δωροδοκίες.

Ο αυτάρκης και ολιγαρκής άνθρωπος είναι πάντοτε χαρούμενος, αλλά και ελεήμων και φιλάνθρωπος. Βοηθά παντοιοτρόπως τον συνάνθρωπό του, χωρίς να αναμένει καμία ανταπόδοση, διότι πιστεύει ότι τα πάντα ανήκουν στον Μεγάλο δωρεοδότη, στον Θεό, και ότι αυτός είναι οικονόμος των δωρεών του Θεού.

Ο δίκαιος και ευσεβής χριστιανός πιστεύει ακράδαντα ότι η ευτυχία του, αλλά και πρωτίστως η ένωσή του με τον Θεό Πατέρα, δεν συνίσταται στην αύξηση της περιουσίας και των επιγείων αγαθών, αλλά στην δικαιοσύνη, στην αρετή, στην εκτέλεση του καθήκοντος, στην ελπίδα της αιωνίου ζωής και θείας μακαριότητος.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Τα άνομα και παράνομα κέρδη έργα του διαβόλου δεν τα ευλογεί ο Θεός· και «ιδού πάσα η αγέλη των χοίρων ώρμησε κατά του κρημνού εις την θάλασσαν και απέθανον εν τοις ύδασι». Εκείνος που κερδίζει παράνομα στερείται της ευλογίας του Υψίστου και των αιωνίων αγαθών, και αργά ή γρήγορα θα τιμωρηθεί και η τιμωρία θα είναι αυστηρή διότι «Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησε».

Ας μισήσουμε την αδικία, την παρανομία και τα εξ αυτής παράνομα κέρδη και ας μην προσπαθούμε να κερδίσουμε υλικά αγαθά του κόσμου τούτου, «όπου σής και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσιν και κλέπτουσιν», αλλά ας ζητούμε τα δια νόμου κεκτημένα υλικά αγαθά, διότι αυτά θα είναι και δίκαια και ασφαλή και παρά του Θεού Πατρός ευλογημένα.

Έτσι, ο Δίκαιος Θεός θα είναι μαζί μας σ΄ όλη την επι γής ζωή μας και θα ευλογεί τα έργα των χειρών μας, με την ελπίδα μάλιστα ότι θα μας καταστήσει και μετόχους της ουρανίου βασιλείας Του.

Είθε η χάρις του Κυρίου μας να είναι μετά πάντων ημών αδελφοί μου. ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 20.6.2010

«Κύριε, ούκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Οι λόγοι του εκατοντάρχου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, χθές και σήμερα οι αυτοί, μας φέρνουν κοντά με πλήρη συναίσθηση στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, κατά το οποίο μυστήριο ο άρτος και ο οίνος μετατρέπεται σε σώμα και αίμα του Σωτήρος Χριστού.

Το μέγα τούτο μυστήριο το συνέστησε ο Θεάνθρωπος Ιησούς κατά την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη σε εκείνο το ευλογημένο υπερώο, όταν συνδείπνησε μετά των μαθητών Του και είπε το «λάβετε φάγετε τούτο μου εστί το σώμα» και το «πίετε εξ αυτού πάντες τούτο εστί το αίμα μου».

Ενώ στα υπόλοιπα μυστήρια μεταδίδεται μερική η χάρις του Θεού, η σωτήριος πάσιν ανθρώποις, στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μεταδίδεται αυτός ο δοτήρ πάσης χάριτος, ο Κύριος και Σωτήρ. «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ».

Με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο πιστός γίνεται σύσσωμος και σύναιμος Χριστού, ο πιστός παίρνει μέσα του πνευματική τροφή προκειμένου να συντηρηθεί πνευματικά.

Ω! μυστήριο των μυστηρίων, ω! μυστήριο μέγα, πού υπερβαίνεις την αντίληψη του ανθρωπίνου λογικού. Ο άνθρωπος άνευ της πίστης του στον Κύριο της Δόξης Χριστό, δεν είναι δυνατό να κατανοήσει το βάθος και το ύψος, αλλά και την προσφορά του αγιωτάτου αυτού μυστηρίου.

Η Θεία Ευχαριστία είναι η τροφή της πνευματικής ψυχής του κάθε πιστού, είναι η ζωή και η δύναμις, είναι το θείο και αλάνθαστο φάρμακο κατά της ψυχοκτόνου αμαρτίας. Δια της θείας Μεταλήψεως ο πιστός γίνεται «κοινωνός της Θείας φύσεως» και καθαρίζεται από την αμαρτία.

Ο Χριστιανός μεταλαμβάνοντας αξίως το σώμα και το αίμα του Σωτήρος Χριστού αναγεννάται και εξοπλίζεται ισχυρώς κατά του εχθρού, που δεν είναι άλλος από τον διάβολο που προσπαθεί δολίως να αγκιστρώσει το θύμα του και να το οδηγήσει στην απώλεια και στην πνευματική εξουθένωση και καταστροφή.

Μέσο σωτηρίας δια τον άνθρωπο η θεία Μετάληψις. Δια της θείας Μεταλήψεως ο άνθρωπος γίνεται εν δυνάμει νέος άνθρωπος κατά Χριστόν, θεοφόρος και θεοφόρητος και πληρούται δια της Πατρικής του Θεού αγάπης και ευλογίας.

Να γιατί οι πρώτοι χριστιανοί συχνάκις μετελάμβαναν των αχράντων μυστηρίων και θεωρούσαν την Θεία Κοινωνία πολύτιμο αγαθό και εχέγγυο δια την αιώνιο ζωή και βασιλεία, την δε στέρηση αυτής την θεωρούσαν ως μεγίστη τιμωρία.

«Ήσαν δε προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχαίς».

Η Θεία, άρα, Ευχαριστία είναι αναγκαιοτάτη δια την σωτηρία παντός χριστιανού και - όπως το κλήμα της αμπέλου, όσο είναι ενωμένο με αυτήν αυξάνει, μεγαλώνει και καρποφορεί, ενώ αντιθέτως όταν αποκοπή μαραίνεται και ξηραίνεται - έτσι και ο χριστιανός, όταν είναι ενωμένος δια της πίστεως και της Θείας Κοινωνίας καρποφορεί, αυξάνει και γίνεται ισχυρός εν Χριστώ, ενώ αντίθετα ξηραίνεται και χάνεται.

Ο Κύριός μας δια του Ευαγγελιστού Ιωάννου λέγει: «εάν μη φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς».

Και γεννάται το ερώτημα, πώς πρέπει να προσέρχεται ο κάθε χριστιανός στο μέγα τούτο και σωτήριο μυστήριο;

Αυτό μας το λέγει στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα ο εκατόνταρχος: «Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης». Κύριε δεν είμαι άξιος δια να μπείς κάτω από την στέγη μου.

Η θερμή πίστις, η αληθινή και ειλικρινής συναίσθησις της ιδίας αναξιότητας και η ταπεινότητα την οποίαν επέδειξε ο εκατόνταρχος πρέπει να πληρεί και την καρδιά κάθε χριστιανού, ο οποίος ποθεί και επιζητεί μέσα του να κατοικήσει ο Θεάνθρωπος Ιησούς.

Αυτή η πίστη, αυτή η αληθινή και ειλικρινής συναίσθηση και η μεγάλη αρετή της ταπείνωσης πρέπει να πληρεί τον οίκο της ψυχής κάθε χριστιανού και τότε αξίως θα εισέλθει δια της Θείας Ευχαριστίας το εσφαγμένο αρνίο της Αποκαλύψεως, ο Αρτος της Ζωής ο εκ του ουρανού καταβάς.

Ο Απόστολος Παύλος λέγει προς τους Κορινθίους: «ας εξετάζει ο άνθρωπος τον εαυτό του και έτσι άς τρώγει από τον άρτο και ας πίνει από το ποτήριο, διότι εκείνος που τρώγει και πίνει κατά τρόπο ανάξιο, τρώγει και πίνει την καταδίκη του εαυτού του, επειδή δεν διακρίνει το σώμα και το αίμα του Κυρίου».

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η Θεία Κοινωνία είναι θεοσύστατο μυστήριο, είναι το κέντρο της Θείας Λατρείας και ανάμνηση των φρικτών παθημάτων, τα οποία υπέμεινε ο Κύριος δια την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου Του.

Η Θεία Κοινωνία, όταν αξίως Αυτήν μεταλαμβάνουμε, είναι το δένδρο της ζωής, ο ουράνιος άρτος, ζωή της ψυχής μας, το θείο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Ας προσερχόμαστε, λοιπόν, και εμείς με πίστη, με αληθινή και ειλικρινή συναίσθηση, με ταπείνωση προ του αγίου Ποτηρίου - ως εκείνη του εκατοντάρχου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής - προκειμένου να κοινωνήσουμε των αχράντων μυστηρίων και να γίνουμε και εμείς σύναιμοι και σύσσωμοι Χριστού.

Ας προσερχόμαστε και εμείς, αδελφοί μου, μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προ του αγίου Ποτηρίου, αφού πρώτα καθαρίσουμε τους εαυτούς μας με τα δάκρυα της μετανοίας και της εξομολογήσεως και τότε, άξιοι, ας δεχθούμε αξίως την θεία τροφή, την τροφή του παντός κόσμου, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

«Κύριε, και εμέ τον αμαρτωλόν αξίωσόν με ακατακρίτως μετασχείν των αχράντων σου Μυστηρίων εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον». ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 13.6.2010

Αγαπητοί μου,

Ο Μέγας Διδάσκαλος, ο Οποίος απλά και ταπεινά έκλεινε Ουρανούς και ήλθε στην γή να σώσει τον άνθρωπο, αποκαλύπτει στους ανθρώπους τις θρησκευτικές και ηθικές αλήθειες με απλό και πρακτικό τρόπο. Η διδασκαλία του απλή, πρακτική, καθαρή, φωτεινή και κατανοητή στηρίζεται πολλάκις σε φυσικά φαινόμενα, τα οποία ο ανθρώπινος νούς έχει την δύναμη εύκολα να κατανοήσει, και έτσι να βρεί την σωτηρία της ταλαιπωρημένης ψυχής του.

Στην σημερινή, λοιπόν, Ευαγγελική περικοπή, την οποίαν ακούσαμε, ο Κύριος μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να φροντίζουμε διά το φθαρτό σώμα μας και δια τα υλικά αγαθά, αλλά δια την ψυχή μας και τα αιώνια αγαθά.

Η ψυχή είναι πολύ ανώτερη από το σώμα, «τί γάρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τί δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;».

Ο Πλάστης και Δημιουργός του παντός, ο Θεός Πατέρας, μας λέγει ο Κύριος, τρέφει και φροντίζει τα πετεινά του ουρανού: «κοιτάξτε τά πετεινά πού πετούν στον αέρα και ίδετε ότι αυτά δεν σπείρουν, ούτε θερίζουν, ούτε μαζεύουν σε αποθήκες για τον χειμώνα, ή τον καιρό της στερήσεως, και όμως ο Πατέρας σας ο επουράνιος τα τρέφει. Εσείς, όμως, αξίζετε πολύ περισσότερα».

Ο Θεός Πατέρας μας, αδελφοί μου, πολύ μα πολύ περισσότερο μεριμνά και φροντίζει δια τούς ανθρώπους της κάθε εποχής, δια τα παιδιά Του, πού είμαστε το τελειότερο των δημιουργημάτων Του.

Ο Θεός είναι Πατέρας όλων των ανθρώπων και δεν κάνει καμία μα καμία διάκριση, αλλά προνοεί δια όλα τα παιδιά Του: «τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους», και παρέχει τα αναγκαία δια την συντήρησή τους αγαθά πλουσιοπάροχα.

Ζητά, όμως, από εμάς, τα παιδιά Του, να έχουμε πίστη στην πρόνοιά Του και να κάνουμε καλή χρήση των ποικίλων δωρεών Του, ως καλοί οικονόμοι. Πολλοί, όμως, άνθρωποι, αγνώμονες, λησμονούμε την αλήθεια αυτήν και στηριζόμαστε όχι στην αγαθότητα και την αγάπη του αγαθού Θεού Πατέρα, αλλά στις δικές μας ανθρώπινες δυνάμεις, και ζητούμε πολλές φορές με δολίους τρόπους να πλουτίσουμε, «πλούτου αδηλότητι», και να αυξήσουμε την περιουσία μας σε βάρος των συνανθρώπων μας, των αδελφών μας, χρησιμοποιούντες πολλάκις μέσα δόλια, και αντεγκλήσεις .

Δοσμένοι ψυχή τε και σώματι στα πρόσκαιρα και μάταια αγαθά του κόσμου τούτου λησμονούμε την φωνή του Θεού Πατέρα, πού είπε στον άφρονα πλούσιο:«άφρων, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, ά δε ητοίμασας τίνι έσται;».

Η πλεονεξία, αδελφοί μου, δεν συντελεί σε τίποτε, ώστε ο άνθρωπος που ζει στον κόσμο αυτό, να ζει μια άνετη και χαρούμενη ζωή, μία χριστιανική ζωή και σε τελική ανάλυση να προσβλέπει σε μία άλλη ζωή, στην μετά θάνατον ζωή, στην πέρα του τάφου ζωή, η οποία δεν έχει ούτε λύπη ούτε στεναγμό, αλλά είναι ζωή ατελεύτητος, χαράς και ευλογίας, εν τοις κόλποις του Θεού Πατρός.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η ζωή του ανθρώπου δεν εξαρτάται από τα πλούτη του κόσμου τούτου, ούτε διατηρείται από τα υπάρχοντά του και τα αγαθά του, ούτε τα πλούτη εξασφαλίζουν σε αυτόν μακροζωία και ευχάριστο ζωή.

Όμως, η πίστη του ανθρώπου στην πρόνοια του Θεού Πατέρα του παρέχει την δυνατότητα να γνωρίσει τον Θεό Πατέρα και να ετοιμάσει από τον κόσμο αυτό την πέραν του τάφου ζωή, πού είναι ζωή χαράς και ευλογίας, λουσμένη με την χάρη του Τριαδικού Θεού.

Η πίστη στην Θεία Πρόνοια του Θεού προς τον άνθρωπο δεν επιδέχεται ουδεμία αμφισβήτηση και είναι αχώρητος της ύπαρξής Του. Και επομένως η Θεία Πρόνοια συντηρεί και κυβερνά τον κόσμο, διευθύνει και κατευθύνει τον άνθρωπο προς ωφέλεια και ψυχική σωτηρία.

Η πίστη στην Θεία Πρόνοια του Θεού είναι αλήθεια, η οποία καταγράφεται στην Αγία Γραφή και διδάσκεται από την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του χριστιανικού θρησκεύματος.

Ας έχουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, πίστη ακράδαντη και πεποίθηση στην πρόνοια του Θεού, η οποία πλουτίζει και ανυψώνει τον άνθρωπο· ας έχουμε, αδελφοί μου αγαπητοί, πεποίθηση στην αγαθότητα και δικαιοσύνη του Θεού.

Αυτός μας βοηθά και μας ενισχύει στο αγαθό, Αυτός μας οδηγεί εν μέσω της ερήμου στην γή της Επαγγελίας, Αυτός μας παρέχει το Μάννα της ζωής, Αυτός επιτρέπει να εισέλθουμε στις θλίψεις προς ωφέλειά μας, Αυτός μας σώζει από κάθε κίνδυνο, Αυτός θα μας δωρίσει την ουράνιο μακαριότητα, της οποίας είθε να γίνουμε μέτοχοι. ΑΜΗΝ.

Ο Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 6.6.2010

«Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σε γνώριμο γοητευτικό τοπίο μας μεταφέρει στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Ευαγγελιστής Ματθαίος: Θάλασσα, βάρκες, δίκτυα, ψαράδες, συνθέτουν το ωραίο μωσαϊκό στο οποίο θα κινηθεί ο Μέγας Ψαράς της Τιβεριάδος.

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι σε αυτό το παραθαλάσσιο τοπίο με τις τόσες φυσικές ομορφιές του, πού τόσο πλουσιοπάροχα το στόλισε ο Ποιητής και Πλάστης και Δημιουργός, καταγράφηκαν τα πρώτα κεφάλαια της παγκοσμίου ιστορίας.

Στο παραθαλάσσιο αυτό τοπίο έγινε η μεγάλη κλίση όλων των εποχών. Εδώ ο Κύριος καλεί και προσκαλεί στο θεάρεστο έργο Του, στο έργο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, τους Μαθητές Του, οι οποίοι μετά τρία έτη θα έτρεχαν να μεταλαμπαδεύσουν ανά τον κόσμο την νέα Θρησκεία της χάριτος και της αληθείας.

Ο Μέγας Ψαράς χωρίς προλόγους απευθύνει μία πρόσκληση, «ακολουθήστε με», τους λέγει, «και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Πρόσκληση από υψηλό πρόσωπο και υψηλή. Όμως ανάλογη, αυθόρμητη και ειλικρινής ήταν και η απάντηση των αδελφών Πέτρου και Ανδρέα, Ιακώβου και Ιωάννου. Χωρίς δισταγμούς, χωρίς όρους, «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ».

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντά ο Κύριος τους Αποστόλους. Δύο εξ’ αυτών είχαν χρηματίσει μαθητές του Ιωάννου του Προδρόμου και άκουσαν απ’ αυτόν και είδαν να δακτυλοδεικνύει τον Κύριο και να λέγει: «Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», και αυτοί ήταν ο Ανδρέας και ο Πέτρος.

Ο Ανδρέας και ο Πέτρος γνώριζαν τον Χριστό, όμως οι σχέσεις τους ήταν απλές. Ο Χρεολύτης πάντων ανθρώπων δεν αρκείται σ’ αυτές τις σχέσεις τις απλές, τους απευθύνει την τελική πρόσκληση και οι μαθητές την δέχονται ολοψύχως, αν και ήταν ελεύθεροι και μπορούσαν να μη την δεχτούν.

«Και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων».

Το έργο αυτό στο οποίο τους καλούσε ο Κύριος, είχε πολλές ομοιότητες με το παλαιό έργο τους, αλλά το νέο αυτό έργο ήταν ασυγκρίτως ανώτερο, υψηλότερο, πνευματικώτερο. Από την ώρα αυτή δεν θα συλλαμβάνουν πλέον ψάρια και να τα θανατώνουν, όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, αλλά σαγηνεύουν ανθρώπους, που θα τους οδηγούν στην αιώνιο ζωή και βασιλεία.

«Από του νύν ανθρώπους έση ζωγρών», από τώρα θα ψαρεύετε ανθρώπους.

Μεγάλη βέβαια η τιμή και μεγάλο το έργο στο οποίο καλεί ο Κύριος τους απλοϊκούς ψαράδες της Γαλιλαίας, αλλά μεγάλη και αντάξια προς το έργο που καλούνται να αναλάβουν και η προθυμία που επέδειξαν οι απλοί αυτοί άνθρωποι.

«Οι δε ευθέως αφέντες και πλοία και δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ». Οι ψαράδες της Γαλιλαίας εγκαταλείπουν το επάγγελμά τους, με το οποίο ήταν στενά δεμένοι, εγκαταλείπουν τα καΐκια τους, τα δίκτυα τους, τα σπίτια τους, τα ήρεμα νερά της λίμνης, την πατρίδα τους, και εγκαταλείπουν και τον «πατέρα αυτών», και τα δύο μάλιστα παιδιά του Ζεβεδαίου.

Θα έλεγε κανείς σήμερα, σε αυτή την εποχή της στείρας άρνησης που ζούμε, τί κάνουν; Που πάνε οι άνθρωποι αυτοί; Τι προσμένουν και εγκαταλείπουν τα πάντα και πηγαίνουν στο άγνωστο ακούγοντας έναν άνθρωπο να τους λέγει: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων»;

Αυτοί τα πάντα εγκαταλείπουν και τούτο διότι μέσα τους άναψε μία φλόγα που τους δρόσισε, μία φλόγα η οποία μια ημέρα θα συγκλονίσει όλο τους το είναι. Άλλωστε αυτοί οι απλοϊκοί ψαράδες είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη στα λόγια Εκείνου που τούς έκαμε την μεγάλη τιμή να τους καλέσει κοντά Του.

Την πρόσκληση αυτή διαχρονικά την κάνει και σε εμάς ο Κύριος και εμάς καλεί και προσκαλεί να γίνουμε μαθητές Του, να ακούσουμε τους λόγους Του και να τον ακολουθήσουμε ως πιστά μέλη της Εκκλησίας Του.

Βεβαίως, ο Κύριος δεν καλεί όλους τους ανθρώπους να γίνουν απόστολοι, ούτε από όλους τους ανθρώπους ο Κύριος ζητά θυσίες που ζητούσε από τους αποστόλους Του.

Ο άνθρωπος, όμως, δεν μπορεί να είναι προσκολλημένος, όπως το στρείδι, σε κάθε τι που τον εμποδίζει να δεχθεί την πρόκληση, να δεχθεί το φώς, να δεχθεί την αλήθεια, να δεχθεί την ζωή την αιώνιο.

Τα του κόσμου τούτου πράγματα είναι πρόσκαιρα και μάταια και ψευδή. Ούτε εργασία, ούτε περιουσία, ούτε σχέσεις με πρόσωπα έχουν αξία. Τα πάντα χάνονται στο πέρασμα του χρόνου, «πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά» λέγει ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Ο άνθρωπος πού πιστεύει στον Κύριο της Δόξης Χριστό και δέχεται την κλήση και πρόσκληση «δεύτε οπίσω μου» με την θέλησή του, θερμαίνεται από το ανέσπερο φως Του και ακολουθεί τον Χριστό και γίνεται απλός μαθητής Εκείνου, πού έγινε άνθρωπος δια να σώσει τον άνθρωπο και να τον οδηγήσει στην αιώνιο ζωή και βασιλεία.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Οι ψαράδες της Γαλιλαίας φωτισθέντες από χάρη του Παναγίου Πνεύματος, την Αγίαν Ημέρα της Πεντηκοστής, με το παράδειγμα τους και την διδασκαλία τους μας παρέχουν πολύτιμα διδάγματα και μας προτρέπουν με προθυμία και εμείς να ακολουθήσουμε τον Κύριο και να γίνουμε μαθητές Του.

Ας ακούσουμε την προτροπή των Πνευματοφόρων και Θεοκηρύκων Αγίων Αποστόλων και ας δεχθούμε ταπεινά την πρόσκληση του Κυρίου Ιησού, όταν μας καλεί δια των μέσων που Εκείνος όρισε στην Εκκλησία Του, ήτοι με τα Άγια Αυτού Μυστήρια.

Τα Θεία και Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας μας πρέπει να δονούν τα αυτιά της ψυχής μας, όπως η φωνή του Κυρίου δόνησε τα αυτιά της ψυχής των θεοκηρύκων Αποστόλων και Μαθητών Του εκεί κάτω στην θάλασσα της Γαλιλαίας και τον ακολούθησαν. «Δεύτε οπίσω μου», και έγιναν Μαθητές εν έργοις και λόγοις.

Ας μην αναβάλλουμε, προφασιζόμενοι προφάσεις εν αμαρτίαις, αλλά με προθυμία, με ζήλο, με αυταπάρνηση ας ακολουθήσουμε Εκείνον που δανείστηκε και έλαβε την ανθρώπινη σάρκα δια να την θεώσει.

Και Εκείνος, ο των όλων Κοσμήτωρ, κρούει την θύρα της ψυχής μας και μας καλεί και μας προσκαλεί να τον ακολουθήσουμε στον δρόμο δια την θέωσή μας.

Και είναι βέβαιο, κατά τους αψευδείς λόγους Του, ότι δεν θα χάσουμε αλλά θα κερδίσουμε, όπως και οι Μαθητές και Απόστολοι, την αγάπη Του, το έλεός Του και την ευσπλαχνία Του.

Ας ακούσουμε, λοιπόν, την μεγάλη πρόσκλησή Του και ας ανοίξουμε την ψυχή μας δια να εισέλθει ο Κύριος των κυριευόντων και Βασιλεύς των βασιλευόντων με την θερμή παράκληση να μείνει μέχρι τέλους της ζωής μας. Τότε και μόνον θα κερδίσουμε και εμείς την αιώνιο βασιλεία Του. ΑΜΗΝ.

Ο Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ 30.5.2010

«Πας οστις ομoλoγήσει εν εμoι έμπροσθεν των ανθρώπων, ομoλoγήσω καγω εν αυτω έμπροσθεν τoυ Πατρός μoυ τoυ εν oυρανoις».

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα και η Εκκλησία μας, Εκκλησία του Αίματος και της Ανάστασης, κατά τους αψευδείς λόγους του ιδρυτού Της, του Θεανθρώπου Ιησού, μας λέγει ότι «κάθε ένας που θα με ομολογήσει εμπρός στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και εγώ εμπρός στον Πατέρα μου τον ουράνιο».

Και πράγματι, ο Μέγας Μεσίτης Θεού και ανθρώπων, ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, όλους εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες, που εν λόγοις και έργοις ομολόγησαν επί γής το Θεανδρικό πρόσωπό Του, παρεκάλεσε και έτυχαν - παρά του Πατρός Του - της μεγάλης τιμής και αξίας να ονομάζονται Άγιοι.

Και σήμερα, αυτά τα άγια πρόσωπα η επί γης στρατευομένη του Χριστού Εκκλησία τιμά και ψάλλει: «Δεύτε πάντες οι πιστοί, των Αγίων Πάντων την πανένδοξον μνήμην, εν ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς ευφημήσωμεν».

Είναι αναρίθμητοι οι Άγιοι, οι οποίοι ως αστέρες φωτεινοί έλαμψαν στο στερέωμα της στρατευομένης του Χριστού Εκκλησίας και πότισαν το αγλαόκαρπο δένδρο της χάριτος και της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους με το αίμα τους, το δάκρυ τους, με τον λόγο τους, με την ομολογία τους, με τις κακουχίες τους, με τις στερήσεις τους, με τα μαρτύριά τους και τέλος με τον θάνατό τους.

Πίστευαν τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου, οι Άγιοι Πάντες, οι καταξιωθέντες του αμαραντίνου στεφάνου παρά του Δομήτορος της Εκκλησίας, ότι η ομολογία τους δια το πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού δεν αρκούσε μόνο στους λόγους, αλλά έπρεπε και με έργα να ομολογήσουν τον Αυθέντη και Δεσπότη τους.

Πίστευαν οι φωτεινοί αστέρες τη Εκκλησίας του Χριστού, οι Άγιοι Πάντες, ότι και τα έργα της αρετής δοξάζουν τον Θεό, «δείξον μοι την πίστιν σου εκ των έργων σου» λέγει ο Απόστολος Ιάκωβος.

Η Ομολογία μετά πίστεως και καλών έργων ανέδειξαν τους σήμερα εορταζομένους πολύφωτους αστέρες της Εκκλησίας μας πηξία του πνεύματος, σάλπιγγες του Θείου Λόγου, αστέρες πολύφωτους στα ύψη της θείας ελλάμψεως.

Η τιμή, λοιπόν, πάντων των Αγίων από εμάς, τα μέλη της επί γής στρατευομένης του Χριστού Εκκλησίας, είναι τιμή και δόξα του Θεού, ο Οποίος δόξασε και αγίασε αυτούς με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος.

Αυτών των Αγίων του Θεού σήμερα και εμείς επικαλούμαστε την μεσιτεία τους και ψάλλουμε μετά του υμνωδού: «τον υμάς στεφανώσαντα, εκτενώς δυσωπείτε, του λυτρωθήναι εξ εχθρών αοράτων και ορατών, τους πίστει και πόθω τελούντας την αεισέβαστον μνήμην υμών».

Εμείς οι ζώντες και αποτελούντες την στρατευομένη του Χριστού Εκκλησία εορτάζουμε σήμερα την μνήμη των Αγίων Πάντων και της Θεοτόκου, όμως - γεννάται το ερώτημα - εμείς μιμούμαστε τους Αγίους της Εκκλησίας μας; Αντλούμε από την ζωή τους εκείνες τις δυνάμεις που υψώνουν τον άνθρωπο πνευματικά; Ομολογούμε και εμείς σήμερα τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας ως και αυτοί ομολόγησαν, εν έργοις και λόγοις και πράξεσι; Ομολογούμε και εμείς, καθώς και αυτοί, τον Ιησού Χριστό ενώπιον των ανθρώπων ή αρνούμαστε Αυτόν με λόγους, έργα και αμαρτίες;

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η σταθερή ομολογία στον Χριστό οδηγεί τον άνθρωπο στην αιωνία μακαριότητα, οδηγεί τον άνθρωπο κοντά στο θρόνο του Παντάνακτος Θεού, εκεί που δεν υπάρχει λύπη, φθορά και στεναγμός αλλά ζωή χαράς και ευλογίας.

Η άρνηση και η μη αποδοχή του Θεανθρώπου Ιησού ως Μονογενούς Υιού του Θεού, ο Οποίος έκλινε ουρανούς και ήλθε στην Γή να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, οδηγεί τον άνθρωπο μακριά από την αγκαλιά του Θεού Πατέρα.

Για να μην ακούσουμε και εμείς εκείνο πού είπε ο Κύριος: «Εκείνον, όμως, που θα με αρνηθεί εμπρός στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ και εγώ εμπρός στον Πατέρα μου τον ουράνιο», ας προσπαθήσουμε να γίνουμε μιμητές των Αγίων της Εκκλησίας μας.

Δεν θα υπάρξει καμία δικαιολογία την μεγάλη ημέρα της κρίσεως σε κανέναν από εμάς που δεν ομολογούμε Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, δεν πιστεύουμε στον Κύριο της Δόξης Χριστό και στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Αυτού Εκκλησία, και δεν πράττουμε έργα αρετής, έργα καλά, έργα χριστιανικά.

Εάν θέλουμε, αδελφοί, να ανακηρύξει και εμάς ο Κύριος της Δόξης αληθινούς μαθητές Του και να ομολογήσει και εμάς στον Ουράνιο Πατέρα Του την ημέρα εκείνη την μεγάλη και φωταυγή, ας μιμηθούμε το νέφος των Αγίων της Εκκλησίας μας, των οποίων σήμερα, εν εκκλησία πολλή, επιτελούμε την Αγίαν Αυτών μνήμη. ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 23.5.2010

«Παράδοξα σήμερον, είδον τα έθνη πάντα εν πόλει Δαυιδ, ότε το Πνεύμα κατήλθεν εν πυρίναις γλώσσαις».

Αγαπητοί μου συμπανηγυριστές,

Κυριακή της Πεντηκοστής σήμερα και η Ορθόδοξος Εκκλησία μας - η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική - με πορφύρα και βύσσο στολισμένη γιορτάζει τα γενέθλιά της.

Διήλθαν σαράντα ημέρες από την εκ νεκρών Ανάσταση του Θείου Λυτρωτού - και δέκα από την στους Ουρανούς θεία και θριαμβευτική Αυτού Ανάληψη - και να σήμερα εκπληρώνονται οι αψευδείς λόγοι Του πρός τους Μαθητές Του: «Ιωάννης μεν εβάπτισεν ύδατι, υμείς δε βαπτισθήσεσθε εν πνεύματι Αγίω ου πολλάς ταύτας ημέρας».

Σήμερα «τα πάντα πεπληρήρωται φωτός» και η επαγγελία αύτη ξεπληρώθηκε, όπως ιστορεί ο θεηγόρος Ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. «Ω θαύμα εξαίσιο, ώ θαύμα Σωτήριο, το Πνεύμα το Άγιο, Φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά», φωτίζει και αγιάζει τους μαθητές του Κυρίου Ιησού.

Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος «εν πυρίναις γλώσσαις», ὀχι μόνο φωτίζει και αγιάζει του Μαθητές του Κυρίου, αλλά συγχρόνως εκπλήττει όλους τους εν Ιερουσαλήμ συγκεντρωμένους, Ιουδαίους και Εθνικούς, δια την μεγάλη εορτή των Ιουδαίων και ο υμνωδός της Εκκλησίας μας ψάλλει: «παράδοξα σήμερον, είδον τα έθνη εν πόλει Δαυίδ, ότε το Πνεύμα κατήλθεν το Άγιον εν πυρίναις γλώσσαις».

Το Αγιο Πνεύμα - πηγή αγαθότητος, «δι ού πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται και παρά πάντων γινώσκεται, μία δύναμις, μία, σύνταξις, μία προσκύνησις της Αγίας Τριάδος» - λαλεί, ενεργεί, διαιρεί τα θεία χαρίσματα και οι απλοί και αγράμματοι ψαράδες της Γαλιλαίας γίνονται οι διαπρύσιοι κήρυκες της αληθείας.

Οι άλλοτε φοβισμένοι μαθητές του Κυρίου με θάρρος και δύναμη πολλή αντικρίζουν το μέγα γεγονός, ενώ στον εσωτερικό τους κόσμο ακούγεται η μεγάλη φωνή του Προφήτου της Ερήμου, του Ιωάννη του Προδρόμου, που τους έλεγε: «εγώ σας βαπτίζω με νερό, δείγμα μετανοίας. Εκείνος πού έρχεται οπίσω από εμένα θα σας βαπτίσει με Πνεύμα Αγιο, που θα είναι δια σας σωτηρία».

Και πράγματι, σήμερα αλλάζει ο εσωτερικός κόσμος των απλών μαθητών, γίνονται εν έργοις και λόγοις οι θεοκήρυκες Απόστολοι και μεταλαμπαδεύουν εκείνο το φώς της βιαίας πνοής σε φώς σωτήριο δια την ανθρώποτητα, «τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς».

Φως σωτήριο περιέβαλε την ώρα εκείνη και τους εκεί ευρισκομένους δια την εορτή των Ιουδαίων: «Πάρθοι και Μήδοι, Ελαμίται και οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε και Καπαδοκία, Πόντο και την Ασίαν, Φρυγία τε και Παμφυλίαν, Αίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά Κυρήνην, και οι επιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοι τε και προσήλυτοι, Κρήτες και Άραβες ἀκουσαν στις ιδίες γλώσσες τους, τις ιδίες διαλέκτους τους τα θεία μεγαλεία, και απορούσαν λέγοντες, «τι άραγε είναι αυτό το γεγονός».

Βεβαίως, ορισμένοι από τους συγκεντρωθέντες θέλησαν να ειρωνευτούν τους μαθητές του Κυρίου και να ειπούν «ότι γλεύκους μεμεστωμένοι εισί».

Τότε ο Απόστολος Πέτρος γεμάτος από ιερό ζήλο και φωτιζόμενος από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, αφού στάθηκε στο μέσον των Αποστόλων, ύψωσε την φωνή του και εξήγησε ότι όλα αυτά τα γεγονότα έγιναν με την χάρη και την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, το οποίο Άγιο Πνεύμα έστειλε ο Αναστημένος Ιησούς, μετά την θείαν Ανάληψή Του, από τους Ουρανούς.

Το κήρυγμα εκείνο του Αποστόλου Πέτρου ήταν κήρυγμα εκρηκτικό, ήταν σάλπισμα εγερτήριο στο φώς μιάς καινούργιας ζωής, μιάς ζωής φωτὀς, χαράς και ευλογίας.

Το Αγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής εσκήνωσε, άπαξ δια παντός, στην Εκκλησία του Αναστάντος Κυρίου, δια να την καθαγιάσει και να την αναδείξει πηγή σωτηρίας στους πιστεύοντας. Τρείς χιλιάδες ψυχές λουσμένες με την χάρη του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος φωτίστηκαν την ημέρα εκείνη, πἰστευσαν και βαπτίστηκαν στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος και απετέλεσαν την πρώτη επί γής στρατευομένη Εκκλησία του Εσφαγμένου Αρνίου της Αποκαλύψεως.

Αυτήν την λαμπρή εορτή και Πανήγυρη εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας και καλεί κατά την εύσημο αυτή ημέρα τα πιστά αυτής τέκνα να κλίνουμε τα γόνατα και να επικαλεστούμε τον επουράνιο Βασιλέα των βασιλευόντων και Κύριο των κυριευόντων να στείλει το Πανάγιο Αυτού Πνεύμα να περιλούσει, να φωτίσει, να αγιάσει τις ψυχές μας και να στηρίξει τις καρδιές μας στην αλήθεια.

Ο άνθρωπος της σημερινής εποχής έχει ανάγκη της θείας επέμβασης, έχει ανάγκη της χάριτος και της ευλογίας του Αγίου Πνεύματος και τούτο διότι ο άνθρωπος της σημερινής εποχής τυρβάζει περί των επιγείων πραγμάτων και χάνει τα επουράνια, τα αληθή και σωτήρια, νομίζοντας ότι εδώ στον κόσμο θα μείνει αιώνια.

Ο ταλαίπωρος άνθρωπος της σημερινής εποχής ζητά να ξεδιψάσει πνευματικά όχι στην πηγή του ύδατος, που είναι η Εκκλησία του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Ιησού, αλλά «εις λάκκους συντετριμμένους, ως λέγει ο Προφήτης Ιερεμίας, οίτινες είναι πλήρεις θανατηφόρων μικροβίων».

Σ΄ αυτούς τους αδυσώπητους λάκκους με τα θανατηφόρα μικρόβια, τις αμαρτίες, ο άνθρωπος δεν βρίσκει την ευτυχία του, αλλά την δυστυχία του, δεν βρίσκει την γαλήνη της ψυχής του αλλά την τρικυμία, την κακοδαιμονία, την αθλιότητα, την καταστροφή τον θάνατο τον πνευματικό, πού είναι ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό Πατέρα.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Δια να μη βρεθούμε μέσα σ΄ αυτούς τους αδυσώπητους λάκκους της πνευματικής εξαθλίωσης και αυτοκαταστροφής, μακρυά από την χάρη και την ευλογία του Θεού Πατέρα μας, ας αλλάξουμε τρόπο ζωής, τώρα πού έχουμε ακόμη καιρό σωτηρίας, καιρό μετανοίας και εξομολογήσεως.

Η ταπείνωση είναι η πρώτη αρετή της ψυχής και ο μέγας στολισμός αυτής και στη ταπείνωση έγκειται το ύψος και το μεγαλείο του κατ΄εικόνα Θεού ανθρώπου.

Ας προστρέξουμε ψυχή τε και σώματι στην πηγή την αιώνιο, στην Εκκλησία του Τριαδικού Θεού, την οποία συνέχει, συγκροτεί και συντηρεί το Πανάγιο Πνεύμα, και αφού κλίνουμε και εμείς τα γόνατα μετά φόβου και ευλαβείας κατά την αγία αυτή ημέρα, ας ζητήσουμε ταπεινώς να περιλούσει και εμάς τον Πανάγιο Αυτού Πνεύμα, όπως περιέλουσε και φώτισε την ημέρα της Πεντηκοστής τους Αγίους Αυτού Μαθητές και Αποστόλους και δι΄αυτών ολόκληρο την Οικουμένη.

Και εμείς με καρδιά συντετριμμένη και τεπαπεινωμένη ας ψελλίσουμε μετά του υμνωδού της Εκκλησίας μας: «Παράδοξα σήμερον είδον τα έθνη πάντα εν πόλει Δαυίδ, ότε το πνεύμα κατήλθε το Αγιον εν πυρίναις γλώσαις».ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 16.5.2010

«Εγω του δοξάσαντάς με αντιδοξάσω»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Χαίρετε εν Κυρίω,

Κυριακή των Αγίων Πατέρων σήμερα και η επί γης στρατευομένη του Χριστού Εκκλησία από περάτων έως περάτων της Οικουμένης συναθροισμένη ψάλλει με ύμνους και ωδές πνευματικές την χορεία των Αγίων Πατέρων της, οι οποίοι εν λόγοις και έργοις κήρυξαν την επί γής παρουσία του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού.

Αυτά τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου, τα πάγχρυσα στόματα του Θεού Λόγου, οι πολύφωτοι αστέρες του νοητού στερεώματος μη φειδόμενοι κόπους, πόνους, κακουχίας, πανταχού, παντού και πάντοτε με την κατά Χριστό ζωή τους, το παράδειγμά τους και την διδασκαλία τους διατράνωναν τον Αναστάντα Ιησού, «Υιόν του Θεού, Ομοούσιον, και συναΐδιον, προ των αιώνων όντα».

Ορθώς, λοιπόν, σήμερα η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία τιμά αυτούς τους θεοφόρους Πατέρας, τους πολύφωτους αστέρες του νοητού στερεώματος μετά την Θεία Ανάληψη στους ουρανούς του Σωτήρος Χριστού.

Και ο μελωδός της στρατευομένης Εκκλησίας μετά του πιστού Εκκλησιάσματος ψάλλει: «Την ετήσιον μνήμην σήμερον, των θεοφόρων πατέρων, των εκ πάσης της οικουμένης συναθροισθέντων, εν τη λαμπρά πόλει Νικαέων, των Ορθοδόξων τα συστήματα, ευσεβούντες πιστώς εορτάσωμεν».

Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας τίμησαν τα Άγια του Κυρίου Πάθη, ύμνησαν την Αγία Αυτού Ανάσταση, προσκύνησαν την Αγία Αυτού Ανάληψη, δόξασαν το Άγιο και προσκυνητό Όνομά Του και δογμάτισαν το Θεανδρικό Αυτού πρόσωπο.

Με την διδασκαλία τους κατατρόπωσαν του θεομάχου Αρείου την διδασκαλία, και τον Χριστό Μονογενή Υιό του Πατρός τρανώς ομολόγησαν, και ο δωροδότης Κύριος τους δοξάσαντας αυτόν αντεδόξασε και στεφάνωσε με το αμαράντινο της δόξης στεφάνι.

Οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας με την θεία διδασκαλία τους - πάντοτε η αυτή - κατεύθυναν και κατευθύνουν την Εκκλησία του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Ιησού στο φώς, στην ζωή, στην αλήθεια.

Διά τους πιστούς η διδασκαλία των πατέρων είναι ανεξάντλητος πηγή, ο ανόθευτος κρουνός της θεολογίας, την οποία θεολογία πρέπει να γνωρίζει ο κάθε πιστός, ο κάθε άνθρωπος που πιστεύει και Ομολογεί Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον.

Οι Άγιοι Πατέρες θεολόγησαν, όπως μας λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, «αλιευτικώς και όχι αριστοτελικώς, πνευματικώς, αλλ΄ ού κακοπραγματικώς, εκκλησιαστικώς, αλλ΄ ού αγοραίως, ωφελίμως, αλλ΄ ου επιδεικτικώς».

Δηλαδή, οι Άγιοι Πατέρες θεολόγησαν τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα κατά τρόπο σύμφωνο με τη παράδοση των αλιέων Αποστόλων και όχι κατά τρόπο αριστοτελικό, με φιλοσοφικά επιχειρήματα, κατά τρόπο πνευματικό και όχι από κακή πρόθεση, κατά τρόπο εκκλησιαστικό και όχι κοσμικό, με σκοπό να ωφελήσουν και όχι να επιδειχθούν ως σοφοί.

Η Θεολογία τους ήταν και είναι μια μαρτυρία ζωής εν Χριστώ Ιησού. Ο λόγος τους ήταν και είναι βροντή, επειδή ήταν ο βίος τους αστραπή. Χωρίς την εν Χριστώ ζωή τους, μας διδάσκουν οι ίδιοι οι Πατέρες, η διδασκαλία τους δεν θα ήταν πειστική σε κάθε καλοπροαίρετο ή και κακοπροαίρετο άνθρωπο.

Εάν ο κάθε άνθρωπος θέλει να μάθει την αληθινή σχέση της Ορθοδοξίας και της Θεολογίας, πρέπει να ανατρέξει στην διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και να δεί πώς θεολόγησαν οι «θεηγόροι αυτοί οπλίτες της παρατάξεως του Κυρίου».

Είναι γεγονός ότι η διδασκαλία των Αγίων Πατέρων σε πολλά μέλη της Εκκλησίας μας είναι πολλάκις όχι κατανοητή· διὰ τον λόγο αυτόν η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί εκείνους τους ανθρώπους της, οι οποίοι καταρτισθέντες δια της πίστεως και της ενάρετης ζωής τους πρωτίστως, διδάσκουν απλά και κατανοητά όσα οι Θεοφόροι Πατέρες δίδαξαν περί της αληθούς Πίστεως.

Έργο του Επισκόπου, του Ιερέως, του Θεολόγου καθηγητή, του δασκάλου, του παιδαγωγού - κατά αυτή την εποχή που πολλές ανθρώπινες θεωρίες λέγονται και ακούγονται περί πίστεως, περί Ορθοδοξίας, περί Εκκλησίας- είναι να καλλιεργήσουν στις ψυχές των πιστών την ακραιφνή διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Αυτό το έργο, αυτή την προσφορά την έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος, ο άνθρωπος της ύλης, της άρνησης, της αδιαφορίας, του νεοπλουτισμού. Ο άνθρωπος αυτής της εποχής είναι κουρασμένος και ταλαιπωρημένος από τις του βίου ηδονές και ζητά να μάθει την αλήθεια, ζητά να γνωρίσει τον Χριστό.

Ο κατ΄ εικόνα Θεού άνθρωπος αφού γνωρίσει δια της αληθινής διδασκαλίας το φώς, την αλήθεια, την ζωή, θα γνωρίσει και Αυτόν τον αληθινό Θεό, που είναι Φώς Αληθινό, πού φωτίζει και αγιάζει τον άνθρωπο και από αμαρτωλό τον κάμνει Άγιο, τέλειο.

Χωρίς την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, χωρίς την διδασκαλία των Πατέρων, όπως την διακήρυξαν στις Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους και στα συγγράμματά τους δεν είναι δυνατή η σωτηρία του ανθρώπου, ο άνθρωπος δεν θα μπορέσει να αποκτήσει την αιώνιο ζωή και βασιλεία.

Αγαπητοί μου Πατέρες και αδελφοί,

Οι Άγιοι Πατέρες είναι τα πρότυπα του Ορθοδόξου Κληρικού, αυτούς κι εμείς ας μιμηθούμε και ας βαδίζουμε στην ιερή αποστολή μας, όχι όπως οι άλλοι, που ασχολούνται με κοσμικές και θεωρητικές συζητήσεις και ενασχολήσεις.

Το έργο μας και η διακονία μας πρέπει να είναι αγώνας, αγώνας προς δόξαν Θεού και διδασκαλία δια την σωτηρία του ανθρώπου.

Η διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας μας είναι πολύτιμο δώρο του Θεού, ανεκτίμητος θησαυρός, τον οποίο οφείλουμε να χρησιμοποιούμε προς ωφέλεια της ψυχής μας, αλλά και όλων εκείνων των ψυχών που κρέμονται από το επιτραχήλιο μας και επιζητούν αγωνιωδώς την σωτηρία τους.

Και τότε, «εγώ τους δοξάσαντάς με αντιδοξάσω» λέγει Κύριος. Γένοιτο.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ 9.5.2010

«Ο δε έφη, πιστεύω Κύριε και προσεκύνησεν αυτώ»

Αγαπητοί αδελφοί μου,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ο των όλων Κύριος κατά την επίγειο ζωή Του επιτελούσε πάντοτε το αγαθό, πάντοτε δια λόγων και έργων βοηθούσε τους επικαλουμένους την βοήθεια Του, και μάλιστα χωρίς καμία διάκριση, διότι «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Ο εκ του Ουρανού καταβάς Κύριος, ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, αθάνατος υπάρχων, σκορπίζει πανταχού τα σωτήρια νάματα της Θεότητός Του, νάματα σωτήριας, νάματα ελευθερίας, νάματα από καθαρό ύδωρ «αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον».

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, δια της γραφίδος του Ευαγγελιστού Ιωάννου και της θεοπνευστίας, μας καταγράφει το μίσος, την κακία, αλλά και τον φόβο των αρχόντων των Ιουδαίων - Φαρισαίων και Γραμματέων - δια το πρόσωπο του Ιησού.

Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι εν λόγοις και έργοις, από την αρχή της παρουσίας στον κόσμο του Ιησού Χριστού, κατεδίωκαν Αυτόν φοβούμενοι μήπως χάσουν την εξουσία τους, μήπως επικρατήσει στον κόσμο το φως, η ζωή, η αλήθεια και η ειρήνη του Θεού.

Οι άρχοντες του λαού - οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι - τυφλοί πνευματικά, ζητούσαν με κάθε τρόπο να τυφλώσουν τον λαό, τον αγαπημένο λαό του Θεού, και έβαλαν κακόβουλα κατά του Ιησού.

Δεν πίστευαν, οι δήθεν τηρητές του Μωσαϊκού νόμου, ότι ο εκ του Ουρανού καταβάς ήταν ο των όλων Κύριος, ο οποίος εκουσίως ήλθε να ενώσει τα διεστώτα, ήλθε να ενώσει τον άνθρωπο με τον Θεό Πατέρα, «γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».

Οι πνευματικώς τυφλωμένοι άρχοντες του λαού, Γραμματείς και Φαρισαίοι, ό,τι και αν άκουγαν δια τις πολλές ευεργεσίες που προσέφερε στον λαό, ο των όλων Κύριος, αυτοί «κενά εμελέτων», αυτοί σκοπό είχαν να παγιδεύσουν τον Κύριο και να τον καταδικάσουν στην ποινή του θανάτου.

Ο θεραπευθείς τυφλός της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής φίμωσε τα στόματα των Φαρισαίων και λογικώς απέδειξε ότι «ει μη ήν ούτος παρά Θεού, ούκ ηδύνατο ποιείν ουδέν», δηλαδή, ο άνθρωπος αυτός εάν δεν ήταν από τον Θεό δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτε.

Τόσο όμως ήταν το μίσος εκείνων κατά του Χριστού, που δεν ήθελαν να δεχθούν τα λόγια του ανθρώπου εκείνου, που χάρη της Θείας επέμβασης είδε το αισθητό φως, αλλά συνάμα γνώρισε και το νοητό φώς, το φώς της ζωής. Γνώρισε Εκείνον που έγινε άνθρωπος δια την του κόσμου σωτηρία.

Και ενώ θα έπρεπε να χαρούν δια την θεραπεία του δυστυχισμένου εκείνου ανθρώπου και να προστρέξουν να δοξολογήσουν τον Θεό, δια την μεγάλη αυτή ευεργεσία που εποίησε στον συνάνθρωπό τους, οι παράνομοι των Ιουδαίων, Γραμματείς και Φαρισαίοι, «εξέβαλον αυτόν έξω», λέγοντάς του: «εν αμαρτίαις συ εγεννήθης όλος και σύ διδάσκεις ημάς;».

Και σε αυτή την απομόνωσή του, ο εκ γενετής ποτέ τυφλός, ακούει την φωνή του Μεγάλου Ιατρού της ψυχής και του σώματος, του Θεανθρώπου Ιησού να του λέγει: «σύ πιστεύεις εις τον υιόν του Θεού; Και απεκρίθη εκείνος και είπε: Και τίς εστιν Κύριε, ίνα πιστεύσω εις αυτόν;».

Και, ο «ετάζων καρδίας και νεφρούς και τα βάθη των ανθρώπων γινώσκων Κύριος», του λέγει: «τον βλέπεις, και μάλιστα συνομιλεί μαζί σου· «και εώρακας αυτόν και ο λαλών μετά σου εκείνος εστίν».

Και τότε, με δυνατή φωνή χαράς και αγαλλίασης λέγει στον Κύριο της δόξης, στον Σωτήρα του: «πιστεύω, Κύριε, και προσεκύνησεν αυτώ».

Εκείνος, ο ποτέ τυφλός, γνώρισε, πίστεψε και μάλιστα προσκύνησε με συντετριμμένη και ταπεινωμένη καρδιά τον Σωτήρα του, δια την μεγάλη ευεργεσία που του έκαμε να δει το φώς το αισθητό, αλλά να περιλουστεί και με το φώς το νοητό, το φώς της θείας έλλαμψης.

Και μένει δια την ιστορία το μίσος, η κακία, η λοιδορία, η ύβρις, ο χλευασμός, η κακολογία των Φαρισαίων και Γραμματέων στο πρόσωπο του ανθρώπου εκείνου που δεν αμάρτησε - ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του - που γεννήθηκε τυφλός, «αλλ΄ ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ», κατά τους αψευδείς λόγους του Σωτήρος Χριστού.

Ο Ιησούς Χριστός ήλθε στον κόσμο δια να υπηρετήσει τον κόσμο, έκλινε ουρανούς και ήλθε στην γή από άπειρο αγάπη προς τον πλανηθέντα άνθρωπο, και μάλιστα «διήλθεν ευεργετών».

Αυτό το μέγα της Θείας ενανθρωπήσεως γεγονός δεν το αντελήφθη ο άνθρωπος, και ιδιαίτερα, θα έλεγα, ο άνθρωπος αυτής της παγκοσμιοποιημένης εποχής. Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος, δυστυχώς, ζει και κινείται την σήμερον ημέρα μακράν της Θείας ευλογίας.

Αποτέλεσμα δε αυτής της απομάκρυνσης από τον Θεό Πατέρα είναι να δημιουργούνται στην ζωή μας πολλές φορές θλίψεις, στενοχώριες, πειρασμοί, βάσανα και μάλιστα πολλάκις δυσβάστακτα.

Όμως, ως Χριστιανοί, δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα μας, εάν πιστεύουμε στο Εσφαγμένο Αρνίο της Αποκαλύψεως, στον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας.

Οι θλίψεις, οι στενοχώριες, οι πειρασμοί, τα βάσανα στον κόσμο αυτό θα έχουν κάποτε ένα τέλος, όπως τέλος είχαν και στον ποτέ τυφλό της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, εάν βεβαίως και εμείς, ως εκείνος, ανοίξουμε την θύρα της καρδιάς μας, δια να εισέλθει ο των όλων Κύριος και Θεός μας.

Αυτός είναι ο Σωτήρας μας, Αυτός είναι ο Λυτρωτής μας, Αυτός είναι το Φώς μας, Αυτός είναι η Ζωή μας, διότι υπέρ ημών έπαθε επάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου Του, με μοναδικό σκοπό να ενώσει το ανθρώπινο γένος με τον Θεό Πατέρα Του.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο χρόνος είναι πολύτιμο δώρο του Θεού, ανεκτίμητος θησαυρός, τον οποίον οφείλουμε να χρησιμοποιούμε προς ωφέλεια της ψυχής μας. Εκάστη ημέρα και ώρα και στιγμή είναι πολύτιμος και δεν πρέπει να χάνεται με τα μάταια και πρόσκαιρα πράγμα του κόσμου του αιώνος τούτου.

Ο χρόνος μας πρέπει να χρησιμοποιείται προς όφελος της ψυχής μας· «Βλέπετε», λέγει ο Απόστολος των Εθνών Παύλος προς τους Εφεσίους, «πώς ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι, αλλ΄ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισί· δια τούτο μη γίνεσθαι άφρονες, αλλά συνιέντες τί το θέλημα του Κυρίου».

Στον τυφλό της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής ο Μέγας Ιατρός της ψυχής και του σώματος είπε: «ύπαγε νίψαι εις την κολυμβήθρα του Σιλωάμ….απήλθεν ούν και ενίψατο και ήλθε βλέπων».

Ας τρέξουμε και εμείς με πίστη στην νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ πού είναι η Εκκλησία του Αναστάντος Ιησού - η Μία Αγία, Καθολική και Αποστολική - και αφού κατανοήσουμε ποίο είναι το θέλημα του Κυρίου Ιησού, ας πλύνουμε με το καθάριο νερό της Ιεράς εξομολόγησης τα μάτια της ψυχής μας.

Ούτω, με ψυχές καθαρές θα φωτιστούμε και εμείς με το ανέσπερο φως της Θείας του Κυρίου Αναστάσεως και θα ομολογήσουμε και εμείς, ως ο τυφλός του σημερινού Ευαγγελίου, το «πιστεύω Κύριε».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΔΕΛΦΟΙ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ 2.5.2010

Αγαπητοί μου αδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Μία παντοδύναμος δύναμις, από την οποία δημιουργή-θηκε, εξαρτάται, βασίζεται και υπακούει το σύμπαν κατά τους λόγους του προφητάνακτος Δαβίδ, «όριον έθου, ό ου παρελεύσηται, ο στεγάζων εν ύδασι τα υπερώα αυτού, ο θεμελιών την γήν επί την ασφάλειαν αυτής», εξέρχεται σήμερα από το αληθέστατο στόμα του Ιησού Χριστού.

Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο επιστήθιος, φίλος, ο ηγαπημένος μαθητής του Κυρίου μας, καταγράφει τους αψευδείς λόγους του Μεγάλου Διδασκάλου και Σωτήρος Χριστού. «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δεί προσκυνείν».

Αυτή την μεγάλη διδασκαλία, η οποία ανά τους αιώνες είναι η φωνή της αλήθειας, ο Κύριος και Θεός μας την διδάσκει παρά το φρέα του Ιακώβ στην Σαμαρείτιδα γυναίκα, στην γυναίκα εκείνη που ήλθε μέσα στο μεσημέρι δια να αντλήσει ύδωρ «έρχεται γυνή εκ της Σαμαρείας αντλήσαι ύδωρ».

Ο φλογερός ήλιος ήταν στο μεσουράνημά του, ο καύσωνας της ημέρας έκαιε και κατεπόνει και όμως «ο ούν Ιησούς κεκοπιακώς εκ της οδοιποράς εκαθέζετο ούτως επί της πηγής» μας λέγει ο ευαγγελιστής και εδίδασκε στην Σαμαρείτιδα γυναίκα, στην αλλόθρησκο γυναίκα την αλήθεια, το αληθινό φώς, την πραγματική ζωή.

Δίδασκε μη φειδόμενος κόπο και μόχθο, ο του Θεού Πατρός Λόγος, την αλήθεια, το φως το αληθινό, την πραγματική ζωή δια την σωτηρία μιας καταπονουμένης ψυχής, μιας ψυχής που της φανερώνει την αμαρτωλή ζωή της και εκείνη εξομολογείται την ζωή της, τα έργα και τις πράξεις της στον αναμάρτητο Ιησού Χριστό, στον μόνο αληθινό Θεό.

Ο των όλων Κύριος, συγχρόνως αποκαλύπτει στην Σαμαρείτιδα γυναίκα ότι Εκείνος πού διέπει και κυβερνά το σύμπαν είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο Παντογνώστης και Παντοδύναμος Θεός.

Προ της θείας και ανεπανάληπτου αυτής διδασκαλίας δικαίως κλίνουν γόνυ και αυτοί οι άπιστοι Σαμαρείτες, οι οποίοι πίστευαν ότι ο ύψιστος λατρεύεται μόνο στο όρος Γαρειζίν ,οι δε Ιουδαίοι πίστευαν ότι λατρεύεται ο Θεός των Πατέρων τους μόνο στην Ιερά Πόλη των Ιεροσολύμων.

Ο Θεός όμως είναι πνεύμα, «πνεύμα ο Θεός και τούς προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δεί προσκυνείν».

Η θεία και ζωογόνος αυτή διδασκαλία κατέρριψε τις παλαιές των παλαιών πλάνες και ύψωσε πλέον τον αληθή ναό της αληθινής λατρείας, από τον οποίο χθές και σήμερα και στους αιώνες αναπέμπεται ο παγκόσμιος ύμνος και η παγκόσμιος δοξολογία προς τον εν Τριάδι Θεώ.

Όσο και αν προσπαθεί ο άνθρωπος πολλές φόρες να αντιπαρέλθει αυτή την αιώνια και ανεπανάληπτο θεία διδασκαλία βρίσκεται εκτός εαυτού. Είναι πλέον πίστης ακλόνητος στους πιστεύοντας στον Ιησού Χριστό ότι δεν περιορίζεται η παντοδυναμία του Θεού, ούτε το άγιο αυτού Πνεύμα εν τόπω, διότι το θείο κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό είναι «άπειρον και ακατάληπτον και τούτο μόνον καταληπτόν η απειρία και η ακαταληψία».

Ο Χριστιανός οπουδήποτε και αν βρίσκεται δύναται να επικαλεστεί την βοήθεια του Θεού Πατρός των Φώτων και με ταπεινή προσευχή να ζητήσει το έλεος ,τη χάρη και τη ευσπλαχνία του πανοικτήρμονος Θεού «παρ΄ ου πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν εστίν καταβαίνων εκ του Πατρός των φώτων».

Οι Ιεροί Ναοί, τα Ιερά Προσκυνήματα, οι Άγιοι τόποι έχουν τον προορισμό τους ως τόποι λατρείας και προσευχής όχι όμως όπως το φαντάζονταν τότε οι Ιουδαίοι, ότι μόνο εν «εκκλησίας ευλογείται ο Θεός».

Η προσευχή με την μεγάλη δύναμή της τραβά και ελκύει τον άνθρωπο όπως ακριβώς προσέλκυσε και την Αγία Φωτεινή την Σαμαρείτιδα και ισαπόστολο, και η οποία με καρδία καθαρή και ψυχή συντετριμμένη και τεταπεινομένη είπε στον Κύριο: «Κύριε δός μοι τούτο το ύδωρ, ίνα μη διψώ, μηδέ έρχωμαι ενθάδε αντλείν».

Επομένως όπως το πνεύμα είναι πανταχού παρόν, έτσι και η προσευχή μπορεί να γίνει οπουδήποτε και σε οποιαδήποτε στιγμή και ώρα ημέρα ή νύκτα, αρκεί να γίνεται με καθαρή καρδιά και συνείδηση «εν πνεύματι και αληθεία».

Άλλο τόπος λατρείας και άλλο τρόπος προσευχής, δεν πρέπει να συγχαίωνται οι όροι. Στον τόπο της λατρείας τελείται η κοινή προσευχή, η ομοκάρδιος, όλων εκείνων που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό.

Στους Ορθοδόξους Ναούς τελείται η αναίμακτος θυσία και η προσευχή δια του Ιερέως, Λειτουργού πάντων των πιστών παρισταμένων ως μία καρδιά και ως μία ψυχή.

Εκείνος ο Χριστιανός που δεν θέλει και δεν προσπαθεί, ως η Σαμαρείτης γυναίκα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, να διορθώσει τα λάθη του, τα σφάλματά του, και εν γένει την ζωή του στον κόσμο αυτό, αυτός δεν είναι έτοιμος να θερίσει προς πνευματική συγκομιδή καρπό αγαθό, καρπό σωτήριο, αλλά θα συνάξει μόνο άχυρο «το δε άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω» κατά τους λόγους του Θεανθρώπου Ιησού.

Ο Χριστιανός που δεν προσεύχεται και δεν συμμετέχει στην κοινή προσευχή και λατρεία δεν σπέρνει μέσα στην καρδιά του την αλήθεια, το φώς και την ζωή την αληθινή και συνεπώς δεν ενδιαφέρεται δια την σωτηρία της ψυχής του και έτσι γίνεται επιζήμιος σε κάθε ευγενές, ωραίο, ηθικό και χριστιανικό.

Αγαπητοί μου αδελφοί

Η λατρεία και η προσευχή προς τον εν Τριάδι Θεώ είναι αναγκαίες και ενυπόστατες πνευματικές δυνάμεις δια τον άνθρωπο της κάθε εποχής και δια των οποίων ανυψώνεται, καθαρίζεται και τελειούται εν Χριστώ Ιησού.

Ας πορευθούμε και εμείς ως η Σαμαρείτης παρά το φρέαρ του Ιακώβ δια να αντλήσουμε από το σωτήριο Εκείνο φρέαρ ύδωρ ζωής αθανάτου.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Ο Λ.Κ.Α.Π.

ΓΟΝΟΣ ΓΕΓΟΝΑΣ ΓΑΝΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΑΣ, ΜΕΓΑ ΚΑΥΧΗΜΑ ΝΗΣΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ, ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΣΑΒΒΑ, ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ. ΚΑΙ ΓΑΡ ΟΔΟΝ ΔΙΕΛΘΩΝ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΚΡΟΤΑΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΕΠΕ

2008-02-26T02:24:00.001-08:00

ΓΟΝΟΣ ΓΕΓΟΝΑΣ ΓΑΝΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΑΣ, ΜΕΓΑ ΚΑΥΧΗΜΑ ΝΗΣΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ, ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΣΑΒΒΑ, ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ. ΚΑΙ ΓΑΡ ΟΔΟΝ ΔΙΕΛΘΩΝ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΚΡΟΤΑΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΕΠΕΤΥΧΕΣ. ΔΙΟ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΧΡΙΣΤΩ ΤΩ ΘΕΩ ΣΩΘΗΝΑΙ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΗΜΩΝ. Ο ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ ΚΑΤΑΓΩΓΗ – ΜΟΡΦΩΣΗ – ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Ο θεόφρων πατήρ ημων Σάββας ο νέος ο εν Καλύμνω, γεννήθηκε το έτος 1862 στην Ηρακλείτσα (αναφέρεται και η Γάνου Χώρα της περιφέρειας Αβδίμ) της Ανατολικης Θράκης, από πτωχούς γονεις, τον Κωνσταντινο, που ασκουσε το επάγγελμα του μικροπωλητου και τη Σμαραγδή. Ηταν μοναχοπαίδι και κατά το βάπτισμα έλαβε το όνομα Βασίλειος. Από μικρας ηλικίας ηταν πιστος και ευσεβής, αλλά και ένθερμος εραστής της αγγελικης μοναχικης ζωης. Αφου τελείωσε τα εγκύκλια μαθήματα και φύλαξε τον εαυτό του καθαρό από κάθε μολυσμό, δεν συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο, είτε διότι δεν ειχε τη δύναμη ο πατέρας του, ειτε διότι ο ίδιος ο Βασίλειος δεν ειχε διάθεση περαιτέρω μορφώσεως. Κατόπιν τούτου, οι γονεις του του άνοιξαν ένα μικρό κατάστημα. Ο Βασίλειος, άγοντας το 12ο έτος της ηλικίας του, διαπίστωνε καθημερινά, ότι το επάγγελμα που ασκουσε δεν ηταν στη φύση του. Έπρεπε, λοιπόν, να κόψει το δεσμό που του δημιουργουσε αυτό με τον υλικό κόσμο και να προχωρήσει στο πέλαγος της χάριτος του Θεου. Ήθελε να ζήσει για τον Χριστό και μόνο. Η μητέρα του, μόλις πληροφορήθηκε τους πόθους του τον εβεβαίωσε ότι «αν το κάνεις αυτό θ΄ αποθάνω». ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΤΑ ΕΓΚΟΣΜΙΑ Στην απαλή ηλικία των 12 ετων αντιμετωπίζει τον μέγα τουτο προβληματισμό. Η έλξη του Θεου είναι ισχυρότατη, όπως και η κλίση του. Το «φύγε και σώζου» κυριάρχησε και έτσι, μία ημέρα ιστορική, αλλά και λαμπρή, έβαλε το κλειδί του καταστήματος κάτω από μία πέτρα και κατέβηκε στο λιμάνι για να πραγματοποιήσει την απόφασή του. Ως ελάφι, τώρα, κατευθύνεται προς το ευωδες περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος. Εκει, εγκαταβιώνει στη Σκήτη της Αγίας Άννης, όπου και απολαμβάνει τους πρώτους καρπούς των ιερων πόθων του. (Κατ΄άλλη γνώμη, που στηρίζεται σε διηγήσεις, πρωτα πηγε στα Ιεροσόλυμα). Στη Σκήτη αυτή δέχθηκε το βάρος της μοναστικης δοκιμασίας επί 12 έτη (κατ΄άλλους επί 6 έτη) και ασκήθηκε στο έργο της αγιογραφίας και της βυζαντινης μουσικης. ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ Μετά από προσευχή παίρνει την απόφαση να πάει στα Ιεροσόλυμα. Διέρχεται από την γενέτειρά του, επισκεπτόμενος δε τους γονεις του, αναγνωρίζεται από κάποιο σημάδι του μετώπου του. Ο πειρασμός θερμαίνεται και πάλι. Πάλι εμπόδια από τη μητέρα του. Φεύγει ο ακτήμων με τη βοήθεια πλουσίου ανδρογύνου, που πηγαίνει στους Αγίους Τόπους. Ως χρόνος αφίξεώς του στα Ιεροσόλυμα αναφέρεται το έτος 1887, σε έγγραφο του Αρχιγραμματέως του ομωνύμου Πατριαρχείου. Αφου προσκύνησε με δέος και ευλάβεια τους Αγίους Τόπους, εισέρχεται στην ιστορική Μονή του Χοτζεβα και γίνεται αδελφός αυτης. ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ Μετά τριετή ενάρετο και οσιακό βίο στη Μονή αυτή κείρεται το έτος 1890 Μοναχός. Οπλισμένος με την αγιαστική χάρη και θωρακισμένος με την αήττητη πανοπλία του αγγελικου σχήματος, το 1894 αποστέλλεται από τον Καθηγούμενο της Μονης στο Άγιον Όρος για να ασκηθει στην Ιερά Σκήτη της Αγίας Άννης, υπό την καθοδήγηση του αειμνήστου Αρχιμανδρίτου Ανθίμου, εις την αγιογραφία, προφανως να ειδικευθει στην τέχνη. Επανέρχεται μετά 3ετίαν στην Ι. Μ. Χοτζεβα και το 1902 προχειρίζεται σε διάκονο και το επόμενο έτος σε πρεσβύτερο. Διατελει επί ένα έτος (1906) εφημέριος της Θεολογικης Σχολης του Τιμίου Σταυρου, όπου γνωρίζεται με τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, τον μετέπειτα καθηγητή του Πανεπιστημίου και Αρχιεπίσκοπο Αθηνων και πάσης Ελλάδος. Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνων, αποφαινομενος περί του Αγίου Σάββα, πριν ακόμα κοιμηθει και αναγνωιρσθει η αγιότητά του, έλεγε στον Καλύμνιο φίλο του Γεράσιμο Ζερβό: «Να ξέρεις, Γεράσιμε, ότι ο πατήρ Σάββας είναι άγιος άνθρωπος». Το 1907 επανέρχεται στην Ιερά Μονή Χοτζεβα και ασχολειται,παράλληλα προς την έντονη πνευματική ενάσκησή του, με το ευλογημένο εργόχειρο της αγιογραφίας. ΕΠΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Το 1916, ύστερα από 26 χρόνια περίπου παραμονης στους Αγίους Τόπους επέστρεψε στην Ελλάδα. Έτσι σφραγίζει μια ωραία ασκητική ζωή, πλήρη πνευματικης καρποφορίας. Έφυγε από την έρημο του Ιορδάνου, όπου ζουσε «ως υψιπέτης αετός», τρεφόμενος ως πτηνό με μια κουταλιά βρεγμένο σιτάρι την ημέρα και νερό από τον ποταμό, διότι οι Άραβες πολεμουσαν τον ευλογημένο ερημικό βίο. Ευρισκόμενος στην Ελλάδα αναζητει νέα γη ασκήσεως. Κατά το έτος της επιστροφης του, φαίνεται ότι μετέβη στη νησο Πάτμο. Αφου παραμένει εκει επί 2 έτη, πηγαίνει στο Άγιον Όρος, απ΄όπου κατέρχεται στην Αθήνα για να αγοράσει υλικά αγιογραφίας. Κατά το διάστημα αυτό και μέχρι μεταβάσεώς του στην Αίγινα φαίνεται ότι μετέβη στο ξερονήσι Παραμπόλα και στην Ύδρα. ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΣΤΗ ΑΙΓΙΝΑ Στην Αθήνα συναντα υποτακτικό του Αγίου Νεκταρίου, ο οποιος τον πληροφορει ότι τον αναζητει. Απ΄αυτό συνάγεται ότι οι δύο άγιοι ειχαν προηγούμενη γνωριμία. Από την Αθήνα, λοιπόν, πηγαίνει στην Αίγινα, όπου διακονει τον άγιο Νεκτάριο μέχρι την κοίμησή του. Η μετά του αγίου Νεκταρίου συγκαταβίωσή του συνέβαλε πολύ στην περαιτέρω πνευματική πρόοδο του οσίου. Εγνώρισε την αυστηρά άσκηση του αγίου Νεκταρίου, τους πολέμους των μικρων ανθρώπων, αλλά και την αναμφισβήτητη αρετή του, την παροιμιώδη ταπείνωση και απλότητά του. Ειδε τη θεία κοίμησή του, η οποια εβεβαίωσε την ευαρέσκεια προς αυτόν του Παναγάθου Θεου με τα έκδηλα σημεια του αγίου μύρου και της ευωδίας, αλλά κυρίως της θαυματουργικης χάριτος. Εις την Αίγινα παραμένει μέχρι το έτος 1926. Αναχωρει για την Αθήνα, διότι στη Μονή προσέρχεται πολύς κόσμος και ο θόρυβος τον κουράζει. Στην Αθήνα συναντα τον Γεράσιμο Ζερβό, ο οποιος τον φιλοξενει στο σπίτι του και τον πείθει τελικά να μεταβει στην Κάλυμνο. ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ Το ίδιο έτος (1926) φθάνει στην Κάλυμνο, όπου μετά από κάποια έρευνα-περπλάνηση εγκαταβιώνει οριστικά στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων. Σ΄αυτή τη Μονή, της οποίας τυγχάνει κτίτορας, ειχε ασκητεύσει και ο ενάρετος και διορατικός Ιερομόναχος π. Ιερόθεος Κουρούνης. Ο θεσπέσιος αυτός λειτουργός του Υψίστου, προ της κοιμήσεώς του, παρηγορώντας τις λυπημένες αδελφές ειπεν: «μετ΄ολίγον θα έλθη εδώ ανώτερός μου». Και πράγματι επαληθεύθηκαν τα λόγια του. Ο π. Σάββας, ευθύς μετά την εγκατάστασή του στην Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων, κτίζει με τη βοήθεια του Γεράσιμου Ζερβου τα επάνω κελλιά και αρχίζει μία έντονη πνευματική ζωή. Αγιογραφει, τελει τα θεια Μυστήρια και τις ιερές Ακολουθίες, εξομολογει, διδάσκει με το στόμα και το παράδειγμά του και βοηθει χηρες, ορφανά και φτωχούς. Ζει με ταπείνωση, άσκηση και προσφορά, ώστε το αγγελικό παράδειγμά του να ενθυμουνται με δάκρυα και συγκίνηση όσοι τον εγνώρισαν. Πάντοτε δε θα επικαλουνται με πίστη τη χάρη του στις ποικίλες δοκιμασίες της ζωης τους. Πρόθυμος όταν ζουσε, προθυμότατος μετά την κοίμησή του. Ο Ι ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ Ηταν επιεικής και εύσπλαγχνος στις αμαρτίες των άλλων, δεν ανεχόταν τη βλασφημία και την κατάκριση. Αυτά τα δύο πολύ τον ετάρασσαν. Η σκληρά άσκησή του του χάρισε την ευωδία του σώματός του, αλλά και την ασθένεια. Το πέρασμά του ηταν ευωδες. Αυτή η ευωδία θα εξέλθει και από το μνημα του κατά την εκταφή του. Όπως σ΄όλους τους ανθρώπους του Θεου, έτσι και από τον π. Σάββα δεν έλλειψε «ο σκόλοψ τη σαρκί». Υπέφερε από προστάτη και σοβαρά κοιλιακή πάθηση. Για τον προστάτη έκανε εγχείρηση και θεραπεύτηκε. Όταν του έλεγαν να πάει στην Αθήνα να θεραπευθει και για το κοιλιακό νόσημα, απαντουσε: «Αυτό, παιδί μου, θα μας σώση, τίποτε άλλο δεν κάναμε. Αυτό είναι το καλό που θα μας πάει στον Παράδεισο. Ο Θεός είναι μεγάλος». Ο π. Σάββας αγαπουσε όλους τους ανθρώπους και κατέβαλλε προσπάθεια για τη μετάνοιά τους και επιστροφή τους στον Χριστό. Η αγάπη του ηταν ειλικρινής και πηγαία. Ηταν δε αφιλοχρήματος. Ουδέποτε κρατουσε χρήματα. Από την αγιογραφία και τα μυστήρια ό,τι ελάμβανε τα έδινε στους πτωχούς, στις χηρες και τα ορφανά. Η ζωή του ηταν μία συνεχής κατάσταση αγίας υπακοης. Ενδεικτικό αυτου είναι και η υπακοή του να δεχθει κατά την περίοδο σοβαρας ασθενείας, ο ακρότατος αυτός ασκητής (στο Άγιον Όρος κατ΄εντολή του γέροντά του) το 15 Αύγουστο κρέας πετεινου. Ο μακάριος, για κάθε πνευματικό πρόβλημα ελάμβανε άνωθεν την πληροφορία και έτσι βάδιζε επί του ασφαλους. Ειχε πολλούς πειρασμούς και χάλασε πολλές παγίδες του διαβόλου. Κάποτε, και συγκεκριμένα μία Καθαρά Δευτέρα, για να μη τελέσει τις ακολουθίες του, τον έκλεισε επί τρεις ημέρες στο κελλί του. Ηταν χαριτωμένος και ευλογημένος από τον Κύριο. Πραος, ανεξίκακος, άδολος, υπάκουος και πονετικός. ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ Εδόξασε τον άγγελο στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς. Ηταν άγγελος και άνθρωπος και αντιστρόφως. Κατά τον τρόπο αυτό εκπλήρωσε τις ημέρες της επί γης πορείας του μέχρι της 7ης Απριλίου 1948, ότε παρέδωκε την αγία του ψυχή στον Κύριο. Περί το τέλος της ζωης του ευρίσκεται σε άκρα περισυλλογή και ιερά κατάνυξη. Επί τρεις ημέρες δεν εδέχθη ουδένα. Ευρίσκετο πλέον στο στάδιο της ιερας μεταστάσεώς του. Έδωκε τις τελευταιες συμβουλές και εζήτησε γην εν Χριστω αγάπη και υπακοή. Όταν ο επιθανάτιος ρόγχος τον κατέλαβε και επί μακρόν συνεχίζετο, ξαφνικά λαμβάνει δυνάμεις, ενώνει τα μικρά ευλογημένα χέρια του και χειροκροτει επανειλημμένα, ενώ από τα χείλη του εξέρχονται οι τελευταιες ιερές φράσεις: «Ο Κύριος, ο Κύριος, ο Κύριος». Ηταν η βεβαίωση της θείας μεταφυσικης πορείας του. Ηταν το κύκνειο ασμα της θεοφιλους ζωης του. Την ώρα εκείνη ολίγες μόνον μοναχές περιέβαλαν μία αγία μορφή, έναν θαυμάσιο αγωνιστή της πίστεως και της ευσεβείας, έναν οικιστή του Παραδείσου. Ο ουρανός εγνώρισε τη μετάστασή του και επανηγύριζε. Έτσι, η γη εχάρισε στον ουρανό τον άγιο αυτό βλαστό της και ο ουρανός αποδέχθηκε την ιερά αυτή προσφορά. Είθε και εμεις, μιμούμενοι, κατά το δυνατόν, τις αρετές του Αγίου Σάββα του νέου, του θαυματουργου, αλλά και με τις πρεσβειες του να αξιωθουμε της Ουρανίου Βασιλείας. Αμήν.